Aσυγκινητος θα φυγεις (191)
Φοβάμαι τα λόγια μου
πώς φτάνουν στ' αυτιά σας.
Για την ακρίβεια, φοβάμαι,
τρέμω τ' αυτιά σας.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Λένα Παππά: "Προτροπή"
Φυλαχθεῖτε ἀπό τά ἑτοιμοπαράδοτα αἰσθήματα
τά προκατασκευασμένα λόγια
τά περιπλεγμένα νοήματα
τίς εὒκολες ὑποχωρήσεις
τίς αὐθόρμητες ἐξομολογήσεις
φυλαχθεῖτε ἀπό τίς παντός εἲδους συμβουλές
τίς σοφές κεφαλές
ἀπό τούς ἐμπειρογνώμονες
τούς ἐπιλήσμονες καί τούς ἀγνώμονες
ἀπό τ’ ἀδιέξοδα ὂνειρα
τίς ἀλλοπρόσαλλες μνῆμες τῆς νεότητος
τούς κραδαίνοντες ἀριθμούς προτεραιότητος
φυλαχθεῖτε, ἀντισταθεῖτε
στούς πόθους που ἀπαιτοῦν ἂμεση ἐκπλήρωση
στά κενά πού χρειάζονται συμπλήρωση
στά «Ὁπωσδήποτε»
«Ποτέ» καί «Πάντα»
στίς ὑποκλίσεις, στίς φιλοφρονήσεις
τίς γλυκερές τῶν πλησίον χειραψίες
τίς φανφάρες, τίς ἂνευ λόγου φωταψίες
Καί ἰδίως καί προπαντός ἀπό τόν ξένο καί δικό σας
καλά κρυμμένο ἐντός ἐκτός
ἂγνωστο ἑαυτό σας.
ΠΙΝΑΚΑΣ: P. Aug. Renoir, Κοπέλα στην εξοχή. 1874.
Όσο κι αν είχα αργήσει
ο δρόμος της επιστροφής
με είχε πια λυτρώσει.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ - ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ " Τὸ παιδί "
Φυσᾶ βοριάς, φυσᾶ θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή!
μὲ παίρνουν, μάννα, σὰ φτερό, σὰν πεταλούδα τρυφερή,
καὶ δὲν μπορῶ νὰ κρατηθῶ,
μάννα μὴν κλαῖς, θὰ ξαναρθῶ.
Βογγοῦν τοῦ κόσμου τὰ στοιχειά, σηκώνουν κῦμα βροντερό!
θαρρεῖς ἀνάλυωσεν ἡ γῆ, καὶ τρέχ᾿ ἡ στράτα, σὰ νερό,
καὶ γὼ τὸ κῦμα τ᾿ ἀκλουθῶ,
μάννα μὴν κλαῖς, θὰ ξαναρθῶ.
Ὅσες γλυκάδες καὶ χαρὲς μᾶς περεχύν᾿ ὁ ἐρχομός,
τόσες πικράδες καὶ χολὲς μᾶς δίν᾿ ὁ μαῦρος χωρισμός!
Ὤχ! Ἂς ἠμπόργα νὰ σταθῶ…
μάννα μὴν κλαῖς, θὰ ξαναρθῶ.
Πλάκωσε γύρω καταχνιὰ κι ἦρθε στὰ χείλη μ᾿ ἡ ψυχή!
Δός με τὴν ἅγια σου δεξιά, δός με συντρόφισσαν εὐχή,
νὰ μὲ φυλάγη, μὴ χαθῶ,
μάννα, μὴν κλαῖς, θὰ ξαναρθῶ.
ΠΙΝΑΚΑΣ: C. David Freidrich, Περιπλανώμενος πάνω από τη θάλασσα ομίχλης.
Το νερό μας ήταν θολό
Το μάθαν τα πουλιά κι άλλαξαν δρόμο
Καμιά φορά ακούγαμε τα φτερά τους
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Θανάσης Πάνου " Αντηχήσεις "
Μας μήνυσαν με τον τρόπο τους τα πουλιά
Οι γέφυρες που φτιάξαμε
με τόση αρχιτεκτονική μελέτη
Απλά ,
ταλαντευόμενους εαυτούς φιλοξενούν
δραπέτες από κελιά
καρχαρίες που τα κάγκελα δαγκώνουν
σαλιγκάρια που ονειρεύονται πτήσεις
ή χέρια
που μια ζεστή χειραψία αναζητούν
και το νερό της γης που πίνουμε
με Ψάρια βουβά στο στόμα μας
γεμίζει
ψάρια βουβά και οι λέξεις που εκφέρουμε
γέφυρες είναι αυτές ,
ή οι πόρτες που εγκλωβιστήκαμε
εαυτοί ζωγραφισμένοι σε χαρτονομίσματα
εαυτοί που δεν γεννήθηκαν
εαυτοί
που τους εξέδωσε νομισματοκοπείο.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Marcel Rieder (1862-1942), Αγρυπνία στην ακτή d' Azur.
Μάνος Ελευθερίου: " Μια κυρία με αξιοπρέπεια".
Γραφει ο/η Administrator
Κι έμεινα να ρωτώ για τα μεγάλα σου μάτια
Για την θάλασσα που μας δέχτηκε
Για την θάλασσα που μας ανέχτηκε.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Μάνος Ελευθερίου " Μια κυρία με αξιοπρέπεια."
Όταν χάθηκε το τελευταίο δάκρυ
πίσω απʼ τη θάλασσα,
είχα στα μάτια μου ταʼ ασφοδίλια και τον άνεμο
κι έμεινα μόνος, έτσι, μέχρι τη νύχτα…
Τα σπίτια μύριζαν ιώδιο και λιβάνι,
αρώματα φτηνά και ιδρώτα μύριζαν
τα κρεββάτια τους,
οι άντρες ήταν όρθιοι, με φουσκωμένες φλέβες
κι είχανε την πανσέληνο και τη νύχτα στα σπλάχνα τους…
…..Και τʼ άλογα που θα σʼ έπαιρναν σʼ ένα λυδικό τοπίο,
οι ναύτες που σε σήκωσαν στα χέρια
και δεν είδες τίποτα,
ούτε τον ήλιο και τη μουσική που σκότωσαν τα χέρια σου
τίποτα,
Τίποτα δεν έμαθες, μέχρι την ώρα της πληρωμής….
ΠΙΝΑΚΑΣ: Ch. Courtney Curran, Στην παραλία της λίμνης Erie.
Μολυβένιος σαν βρέθηκες μέσα σε χαρτιά
- σκιάχτηκα τ' αγαπημένα χέρια
που τόσο αδιάντροπα τυλίχτηκαν στον λαιμό σου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Αργύρης Χιόνης: «Χέρια».
“Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα”
ΠΙΝΑΚΑΣ: Ulpiano Checa y Sanz (1860-1916), Παραμονή Αποκριάς στη βάρκα.
Κοίτα που βρήκε να πεθάνει...
Τώρα περνά δίπλα η άνοιξη, περνά το καλοκαίρι
Μόνο ο χειμώνας ρωτά, μα κι αυτός
από απλή περιέργεια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Μίλτος Σαχτούρης " Πορτοκαλιά "
Τί θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τί θλιβερός χειμώνας! Ένα
πορτοκαλί μεσοφόρι κρέμεται, ένα ροζ ξεσκονόπανο και βρέχει.
Ένας γέρος κοιτάζει μέσ’ απ’ το τζάμι. Ένα ξερό δέντρο, ένα
φως αναμμένο χρώμα πορτοκαλιού. Ένα δέντρο με πορτοκάλια
πιο πέρα. Και το κορίτσι αναποδογυρισμένο και το φλιτζάνι
σπασμένο κι όλοι, Θε μου, να κλαίνε να κλαίνε να κλαίνε
Κι ύστερα χρήματα χρήματα χρήματα πολλά
Τί θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τί θλιβερός χειμώνας, Θε μου!
Τί θλιβερός χειμώνας
ΠΙΝΑΚΑΣ: Édouard Manet, Στον χειμωνιάτικο κήπο ή στο θερμοκήπιο.
Να ζωγραφίσουμε τον ήλιο
με μια χούφτα λέξεις
έτσι ώστε κανένας να μην αμφιβάλλει
για την χαρμωδία.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Νικηφόρος Βρεττάκος: " Ἀπόκριση ".
Ὁ ἥλιος μοιράζεται σὲ κομμάτια
μέσα στοὺς ποιητές. Εἶναι τὸ ἀντίδωρο
ποὺ ὁ Θεὸς διανέμει στοὺς ἐντολεῖς του.
Συμμετέχουμε στὴν ὑπόθεση τοῦ φωτός.
Ἐνῶ φτιάχνουν ἐκεῖνοι, πουλοῦν, διακινοῦν
ὅπου γῆς κι ὅπου ἄνθρωποι ὅπλα
κι ἀποθηκεύουν αἷμα σκοτώνοντας ὄνειρα
ἐμεῖς προσπαθοῦμε:
Νὰ φτιάξουμε
ἕναν οὐρανὸ μὲ λίγες λέξεις.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Dorothea Sharp (1874-1955), Παιχνίδια με μπαλόνια.
Ω, Θεοί
απ' το περιβόλι σας
μόλις που προλαβαίνω να θαυμάξω.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Σαπφώ " Θεός μου φαίνεται..."
Θεός μου φαίνεται στ΄ αλήθεια εμένα κείνος
ο άντρας που κάθεται αντίκρυ σου κι από
κοντά τη γλύκα της φωνής σου απολαμβάνει
και το γέλιο σου αχ που ξελογιάζει
και που λιώνει στο στήθος την καρδιά μου
σου τ΄ ορκίζομαι" γιατί μόλις που πάω να
σε κοιτάξω νιώθω ξάφνου μου κόβεται η μιλιά μου
μες στο στόμα η γλώσσα μου
στεγνώνει" πυρετός κρυφός με σιγοκαίει κι
ούτε βλέπω τίποτα ούτε ακούω μα
βουίζουν τ΄ αυτιά μου κι ένας κρύος ιδρώτας
το κορμί μου περιχάει" τρέμω σύγκορμη αχ
και πρασινίζω σάν το χόρτο και λέω πώς λίγο ακόμη"
λίγο ακόμη και πάει θα ξεψυχήσω.
ΠΙΝΑΚΑΣ: John Everett Millais, Ώριμο κεράσι. 1879
Παρίσταμαι αόριστος
υπό το βλέμμα ενόρκων
που ορίζουν την αλήθεια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ "ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ"
Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω
παράνομα
σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς
δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.
Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω
τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,
ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω
μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,
ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω
σ᾿ ἕναν ἥλιο
χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,
ἀμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Ἐκεῖ συμβαίνω.
Κάποτε, ὅμως,
παύει αὐτό.
Καὶ συστέλλομαι,
κι ἐπανέρχομαι βίαια
(πρὸς καθησυχασμόν)
στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ
περιοχὴ
στὴν ἐγκόσμια πίκρα.
Καὶ διαψεύδομαι.
ΠΙΝΑΚΑΣ: John Singer Sargent, Aνάπαυση. 1911
Θα σε βλέπω κάθε Αύγουστο
που 'ναι τα μάτια σου ομορφότερα
μιας κι έχεις τα γενέθλιά σου.
Θα σε βλέπω τον Αύγουστο
-Τι σύμπτωση
η μέρα των γενεθλίων σου
να είναι η μέρα που κάποτε πενθούσα.
Τώρα πια είμαστε άρρηκτα δεμένοι
όπως ο θάνατος με την ζωή
Απλά και απόλυτα.
Θα σε βλέπω κάθε Αύγουστο
μέχρι να πάψει κι αυτός
να μου κάνει το χατίρι.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Harold Harvey, Στην αμμουδιά.