Aσυγκινητος θα φυγεις (191)
Φωνές, σκοτάδι, αλύγιστοι δρόμοι
σκορπιού το χάδι Ερνέστο ζυγώνει
Φωτιές, χαλάζι, μαραίνονται οι φίλοι
σειρήνες καγχάζουν με κόκκινα χείλη
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Έλα ύπνε και πε μου και μίλα μου
Γέλα ύπνε αδερφέ μου, ξεφύλλα μου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ " Σφίγγα "
Του νου μου τραγικό λογιάζω Οιδίποδα
Το φοβερό αίνιγμά μου να εξηγεί
κιλίμι στρώνεται ο ίσκιος μου στη γη-
Το νου μου τραγικό λογιάζω Οιδίποδα
Φρικτή κι απ' της Πυθίας ακούω τον τρίποδα
Της προφητείας να υψώνεται η κραυγή
Το νου μου τραγικό λογιάζω Οιδίποδα
Το γρίφο του εαυτού μου να εξηγεί.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Emilie Munier " girl with a dove ".
Πόσο δρόμο έκαμα
για να σε βρω Μητέρα
Εδώ, στου χρόνου τα μισά.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ " Η ΜΗΤΕΡΑ "
Eψαχνα να βρω το σπίτι μου.
Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ερείπια
μοναχά τοίχους πεσμένους και πέτρες έβλεπες
κι ούτε ένας άνθρωπος δεν φαινόταν.
Και τότε φάνηκε η άρρωστη μητέρα.
Ποτέ δεν ήταν τόσο καλά,
γεμάτη ενέργεια και δύναμη,
με πήρε από το χέρι και βρεθήκαμε
σε ένα συμπαθητικό δωμάτιο, το σπίτι μας.
Εγώ έκλαιγα, έκλαιγα γοερά...
Κι αυτή: Μη κλαις, ο καθένας μας με τη σειρά του.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Madame Monet and Her Son, by Claude Monet. 1875.
Πάει
Πάει καιρός που αγκαλιαστήκαμε μια τέτοια άνοιξη
Πάει
Πάει ο καιρός, πάει η άνοιξη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ " ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΠΝΟΣ "
Έσπειρα στον κήπο σου χορτάρι
να `ρχονται το βράδυ τα πουλιά
τώρα ποιο φεγγάρι σ’ έχει πάρει
κι άδειασε τού κόσμου η αγκαλιά
Στης νύχτας το μπαλκόνι
παγώνει ο ουρανός
κι είν’ η αγάπη σκόνη
και τ’ όνειρο καπνός
Κύλησαν τα νιάτα στο ποτάμι
κι έγινε ο καιρός ανηφοριά
Ήμουνα στον άνεμο καλάμι
κι ήσουνα στην μπόρα λυγαριά
ΠΙΝΑΚΑΣ: vladimir volegov - Thoughts of Springtime
Ούτε κι εγώ ξέρω γιατί μας ήρθε αυτή η άνοιξη Κωνσταντίνε...
Μπορεί ακόμα και τα λουλούδια να γελάστηκαν
και να κλαίνε βγάζοντας άνθη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ: "ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΓΙΝΩ..."
Ένα πουλί που λάλησε
στον άνεμο της νιότης,
στ' ολάνθιστο απαλό κλαδί
κάποιας αγάπης πρώτης,
και το τραγούδι του άλλαξε
σε πικρό ξάφνου θρήνο.
Δεν ήτανε να γίνω
ότι έχω ονειρευτεί...
ΠΙΝΑΚΑΣ: Edward Atkinson Hornel, Μια ανοιξιάτικη παρέα. 1910. Μουσεία της Γλασκώβης.
Χείλη δροσοκαρτερούν
Χείλη χίλια υπομένουν
κι αδιάκοπα πενθούν
την λαχτάρα να σωπαίνουν
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ " Τῆς κοπέλλας τὸ νερό "
Μιὰ κοπέλλα λυγερὴ
τὸ ψηλὸ βουνὸ διαβαίνει
ἡ χαρὰ τὴν καρτερεῖ
στ᾿ ἀκρογιάλι ποὺ πηγαίνει.
Καὶ τὸ κάμα εἶναι βαρὺ
κι εἶν᾿ ἡ κόρη διψασμένη
βρῆκε βρύση δροσερή,
ἦπιε, ἀρρώστησε πεθαίνει.
Μὰ ἡ φωνή της πρὶν νὰ σβήσει
καταράστηκε τὴ βρύση
κι ἀπὸ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ
ἔρμη ἡ βρύση ἔχει ἀπομείνει
καὶ κανεὶς ποτὲ δὲν πίνει
τῆς κοπέλλας τὸ νερό.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Edvard Munch " Summer Night: Inger on the Beach, 1889 "
ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ " ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ "
Γραφει ο/η Administrator
Κάποτε θα ρωτήσουν - κι ας υπάρχει ένας να απαντήσει
ΈΝΑΣ
Εδώ - στη χώρα που παχαίνουν τα σκουλήκια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ " ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ "
Σπασμένα αγάλματα, σπασμένες κολώνες
όνειρα σπασμένα,
εδώ στη χώρα του θανάτου.
Στην κόλασή μας κυβερνούν οι άδειες κάρες
κι είναι κλειδοκράτόροι κουφάρια με κόγχες
αδειανές.
Πολεοδόμοι για τις πολιτείες του θρήνου
μαστορεύουν τα λαγούμια που παχαίνει το
σκουλήκι
χτίζοντας πλατιά κοιμητήρια
για να χωρέσουν ζωντανοί και πεθαμένοι.
Σώσον ελέησον! μα ποιος σ' ακούει
και ποιος θα σώσει από το στεναγμό του το
λυταρωμένο.
Παλιά κατάρα μας βαραίνει
μ' αυτά τ' απανωτά νεκρόδειπνα που ζούμε.
Στην πλατεία τα χάλκινα και τα κρουστά
αλαλάζουν
λοφία φανταχτερά, χρυσές φούντες στα
σπαθιά
κι η βασιλική δαλματική στους ώμους.
—Παντρεύεται ο Χάρος τη Ροκάνα—
ΠΙΝΑΚΑΣ: Παρθένης Κωνσταντίνος " Στύλοι Ολυμπίου Διός ".
Φυσικά και εφόνευσα - πως θα μπορούσα να συνεχίσω
Φυσικά και θα φονευτώ - από το χέρι που θα παραδώσω το σπαθί μου
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ " Ημέρα γενεθλίων "
Θυμήσου τον Ίκαρο.
Η καπνοδόχος της Βαβέλ ξερνά ομίχλη.
Φυλάξου από τη νύχτα τη λυσιμελή.
Αποφεύγοντας τους λασπωμένους καβαλάρηδες
τα ακυβέρνητα άλογα θα σου δείχνουν το δρόμο
Θα ΄σαι για πάντα μαγεμένος. Μα όσο θα νιώθεις τη βρώμα του αλόγου
θα ξέρεις ότι πλησιάζεις το αόρατο τέρμα.
Χρόνια τώρα, που καλπάζω ανεμοδαρμένος.
Δεν τα είπαμε ποτέ. Πόσο γέρασες, πατέρα.
ΠΙΝΑΚΑΣ: " ΑΤΡΟΠΟΣ " Φρανθίσκο Γκόγια
Μητέρα ουρανοθάλασση
γαλάζιο μου φεγγάρι
να πείτε πως για σας ρωτώ
τ' ανέμου να με πάρει.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ: " ΤΟΥ ΚΥΡ ΒΟΡΙΑ "
Τυλίγοντας τα κύματα
Σαν τις δαιμονισμένες
Γυρίζουν αφρισμένες
Του μελτεμιού οι ανέμες
Ολημερίς δεν έκοψε
Η πελαγίσια λύσσα
Που χάση κόσμου εφύσα
Γραμμή στην πλώρη σου ίσα
Μα το τιμόνι απόμεινε
Στα χέρια του λοστρόμου
Στα πιο γοργά του δρόμου
Καταμεσής του τρόμου
Στις ξέρες γύρω τίποτα
Παρά μονάχα ξύλα
Και του θανάτου σκύλα
Στου κάβου τη μαυρίλα
Τυλίγοντας τα κύματα
Σαν τις δαιμονισμένες
Γυρίζουν αφρισμένες
Του μελτεμιού οι ανέμες.
Μάνα νύχτα μέρα μένω
Τον πνιγμένο να προσμένω
Με καμπάνα και τρισάγιο
Στο θαλασσινό μουράγιο
Στην τραγάνα στην αμμούδα
Στη σουρένα στη φυκιάδα
Τον προσμένω μερονύχτια
Φασκιωμένο με τα δίχτυα
Μοσχοθαλασσοπλυμένο
Της γοργόνας χαϊδεμένο
Το μωρό που βρήκε οιμένα
Την παντοτινή του γέννα.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Βολανάκης Κωνσταντίνος-Ιστιοφόρα σε τρικυμία
Δώστε τ' ανέμου να μεθύσει
της νιότης τ' άλικο πιοτό
σαν καλαμιά να γουργουρίσει
να σύρει πρώτος το χορό
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Αργύρης Χιόνης: ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΣ
ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΣ τρυπώνει κάτω απ` τα
φορέματα ωραίων κοριτσιών, τρίβεται πάνω σε γυμνούς
μηρούς, κάνει εφηβαία να θροΐζουν, λαγγόνια να λαγ-
γεύουν, στήθη ν` αναρριγούν, να ορθώνονται και, σαν
τρυγόνια αιχμάλωτα, με ρώγες αιχμηρές τη φυλακή
τους να ραμφίζουν για να βγουν στο φως. Άνεμος ίμε-
ρος ανήμερος, των κοριτσιών γλυκός εχθρός.
ΠΙΝΑΚΑΣ: William-Adolphe Bouguereau " Evening Mood "