Aσυγκινητος θα φυγεις (191)
Ήρθες στον ύπνο μου απόψε σιγανά
σαν τ' όνειρο που είχα κάποιο βράδυ
πως γέμιζε η άδεια μου αγκαλιά
και χόρταινε αστέρια το σκοτάδι.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ " Ἐρωτικὸ κάλεσμα "
Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.
Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.
Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος.
Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά.
Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.
Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος.
Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης
ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς
ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς
ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων.
Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Νικόλαος Γύζης " Η Ψυχή "
Προσεγγίζω τα αδέσποτα χείλη σου
με μια φτερούγα στην καρδιά
ρουφώντας το άγριο κύμα
που θα με βγάλει στο φως σου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ " Προσέγγιση "
Μιλούσε για μυστικές αρτηρίες,
για σιωπηλά εφόδια,
για κείνο το ανάλαφρο βάρος στις πλάτες
όταν η Μαρία λύνει την ποδιά της και κοιτάει απ΄το παράθυρο,
όταν δύο νέοι εμπορεύονται στο πεζοδρόμιο
λαθραία υφάσματα,
όταν ο Λαοδίκης στον εξώστη, με ριγέ πιτζάμες,
κλείνει τα μάτια του στο μέγα φως,
κι η θάλασσα μας πλησιάζει
όλους ανεξαιρέτως
διδακτική, αμερόληπτη, αμνησίκακη.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Ι. Αλταμούρας " Θαλασσογραφία ".
Τελευταία φωνή τ' αηδόνι
να απαλύνει την νύχτα
Τελευταία ελπίδα το στήθος
που κρεμάστηκαν οι φωνές
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ " AΛΛAΓH EΠAΓΓEΛMAΤΟΣ "
Όσά χαν νά ρθουν ήσαν δώ: τά ψάρια, οι αύγές, τ' άμπέλι'
πάσα ενα μέ τήν τέχνη του, καθ' ένα σέ μιά στράτα'.
0 Μάης άνθίζει τά κλαριά, τ' άνθη νά κάνουν μέλι
καί τ' άστρα - κεί στόν ούρανό όλα μαζί μιά τράτα.
Κι ήμουν κι εγώ! Στή γής εδώ όπου δουλειά καί κρότοι,
έμένα ή ύπηρεσία μου στό τελωνείον ήτον:
-διασαφήσεις νά ίστορώ γιά «εν- κιβώτιον» ότι
«έκ ξύλου - ήτανε - κοινού» μ' «εν τούτοις και ούχ' ήττον».
Κι ήρθες καί σύ. Καί νά ή ζωή ξεφεύγει τού σκοπού της
γιά σένα ό Μάης τώρ' ανθεί, τ' άηδόνια στέλνουν ήχους
κι έγώ δίχως «κιβώτιον» και δίχως πιά «εν τούτοις»
μνέσκω τά τσαλιμάκια σου vά κάνω φώς καί στίχους...
ΠΙΝΑΚΑΣ: Velázquez – Venus at her Mirror (1647-1651)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ Σχέδια γιὰ ἕνα καλοκαίρι. [Ἄνθη τῆς πέτρας]
Γραφει ο/η Administrator![ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ Σχέδια γιὰ ἕνα καλοκαίρι. [Ἄνθη τῆς πέτρας]](http://vrilissia.eu/media/k2/items/cache/bf78fd994de97ba73af95eb508b9b518_M.jpg)
Ανασαίνω βαθιά το μύρο της άνοιξης
σε δρόμους, σε πλαγιές, σε σπίτια σε φωτίζω.
Ανασαίνω βαθιά την άνοιξη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ Σχέδια γιὰ ἕνα καλοκαίρι. [Ἄνθη τῆς πέτρας]
Ἄνθη τῆς πέτρας μπροστὰ στὴν πράσινη θάλασσα
μὲ φλέβες ποὺ μοῦ θύμιζαν ἄλλες ἀγάπες
γυαλίζοντας στ᾿ ἀργὸ ψιχάλισμα,
ἄνθη τῆς πέτρας φυσιογνωμίες
ποὺ ἦρθαν ὅταν κανένας δὲ μιλοῦσε καὶ μοῦ μίλησαν
ποὺ μ᾿ ἄφησαν νὰ τὶς ἀγγίξω ὕστερ᾿ ἀπ᾿ τὴ σιωπὴ
μέσα σε πεῦκα σὲ πικροδάφνες καὶ σὲ πλατάνια.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Σάντρο Μποτιτσέλι. «Η Αλληγορία της Άνοιξης».
Μάτια δες ψιχαλιστά, βάσανα που αρματώνουν
και στου πόθου την σκιά, καρτερούν και βαλαντώνουν
Μάτια δες ψιθυριστά, ανεμίσματα στα χείλη
μαύρα βόλια στην καρδιά, πεταλούδες του Απρίλη.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ " Νάρκισσος "
Απόψε αγάπησα τα μάτια μου,
κοιτώντας τα μες στον καθρέφτη:
να ’ταν το φως, που, μες στην κάμαρα,
τόσο λεπτά κι ανάερα πέφτει;
Nα ’ταν το ρόδο το απριλιάτικο,
που το ’χα βάλει στη γωνία,
να μην το δω να παραδίνεται
στη βραδινή την αγωνία;
Να ’ταν, αλήθεια, το τριαντάφυλλο,
που ξεψυχούσε στο ποτήρι,
– ή κάποιοι πόθοι που με παίδευαν,
και που είχαν απομείνει στείροι;…
Το ρόδο που ’σβηνε, το πάθος μου,
το παραθύρι που δεν κλείνω,
– ή μήπως επειδή σε κοίταξαν
τόσο πολύ, το βράδυ εκείνο;
ΠΙΝΑΚΑΣ: Νάρκισσος του Καραβάτζιο
Γεννημένο από πίστη θαύμα
πιασμένο στα μαλλιά της νιότης
σε κούνια πήλινη χιλιοτραγουδισμένο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ: "Ὦ λιγοστοί, ὦ διαλεχτοί!"
Ὦ λιγοστοὶ κι ὦ διαλεχτοὶ κι ἀρίφνητοι αὔριο ἴσως!
Εἶναι μία ἀλήθεια κάτου ἐδῶ ποὺ τὴ χτυπάει τὸ μίσος,
εἶν᾿ ἐδῶ πέρα μία Ὀμορφιὰ ποὺ ἡ καταφρόνια δένει,
κι εἶν᾿ ἐδῶ πέρα μία Ἀρετὴ δειλὴ καὶ ντροπιασμένη.
Ὦ νέοι, ὦ πρωτοξύπνητοι στὸ φῶς, χαρὲς τ᾿ Ἀπρίλη,
ἀπὸ τοὺς πράσινους κορμοὺς γίνοντ᾿ οἱ ἄσπροι στύλοι!
Στὴ χώρα ἐσεῖς οἱ λειτουργοὶ κι οἱ λατρευτάδες εἶστε·
δὲ φτάνει· ἐμπρὸς! γιὰ τοὺς Θεούς, ὦ νέοι, πολεμεῖστε.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Νικόλαος Γύζης (1842 – 1901) Το σκλαβοπάζαρο
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ: Ο Πειρασμός (απόσπασμα από το ποίημα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)
Γραφει ο/η Administrator
Ροδαλό μου σύννεφο, άσπρο περιστέρι
τα κλειδιά της άνοιξης κράταγα στο χέρι
κι ο χειμώνας λύγισε τις βαριές του πλάτες
γέμισαν οι θάλασσες όνειρα κι αγάπες.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ: Ο Πειρασμός ( απόσπασμα από το ποίημα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι )
Ἒστησ᾿ ὁ Ἔρωτας χορὸ μὲ τὸν ξανθὸν Ἀπρίλη,
Κι᾿ ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶ τὴ γλυκιά της ὥρα,
Καὶ μὲς στὴ σκιὰ ποὺ φούντωσε καὶ κλεῖ δροσιὲς καὶ μόσχους
Ἀνάκουστος κιλαϊδισμὸς καὶ λιποθυμισμένος.
Νερὰ καθάρια καὶ γλυκά, νερὰ χαριτωμένα,
Χύνονται μὲς στὴν ἄβυσσο τὴ μοσχοβολισμένη,
Καὶ παίρνουνε τὸ μόσχο της, κι᾿ ἀφήνουν τὴ δροσιά τους,
Κι᾿ οὖλα στὸν ἥλιο δείχνοντας τὰ πλούτια της πηγῆς τους,
Τρέχουν ἐδῶ, τρέχουν ἐκεῖ, καὶ κάνουν σὰν ἀηδόνια.
Ἔξ᾿ ἀναβρύζει κι᾿ ἡ ζωή, σ᾿ γῆ, σ᾿ οὐρανό, σὲ κύμα.
Ἀλλὰ στῆς λίμνης τὸ νερό, π᾿ ἀκίνητό ῾ναι κι ἄσπρο,
Ἀκίνητ᾿ ὅπου κι᾿ ἂν ἰδῆς, καὶ κάτασπρ᾿ ὡς τὸν πάτο,
Μὲ μικρὸν ἴσκιον ἄγνωρον ἔπαιξ᾿ ἡ πεταλούδα,
Ποῦ ῾χ᾿ εὐωδίσει τς ὕπνους της μέσα στὸν ἄγριο κρίνο.
Ἀλαφροΐσκιωτε καλέ, γιὰ πὲς ἀπόψε τί ῾δες·
Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρὶς ποσῶς γῆς, οὐρανὸς καὶ θάλασσα νὰ πνένε,
Οὐδ᾿ ὅσο κάν᾿ ἡ μέλισσα κοντὰ στὸ λουλουδάκι,
Γύρου σὲ κάτι ἀτάραχο π᾿ ἀσπρίζει μὲς στὴ λίμνη,
Μονάχο ἀνακατώθηκε τὸ στρογγυλὸ φεγγάρι,
Κι᾿ ὄμορφη βγαίνει κορασιὰ ντυμένη μὲ τὸ φῶς του.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Mona Lisa του Leonardo Da Vinci
Κι ούτε πουλί δε κελαηδά
μητ' ίσκιος δε σαλεύει
μόνο σα μάνα το ζητά
στ' όνειρο που χορεύει.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ " Νύχτα βασάνου "
Πότε μάτια μου καημένα
θα κλειστήτε στη σιγή,να χαρίσετε σ' εμένα
ύπνο, ανάπαψη πικρή;
Αφουγκράσου! πως τα' αηδόνι
λούφαξε στην ερημιά.
άκουσ', άκουσε το γκιόνη
παύει να μοιρολογά..
Και τα' αστέρια, μαραμένα
λουλουδάκια του Θεού,
σβυόνται, πέφτουν ολοένα
απ' τον κάμπο τα' ουρανού..
Και το πυροφάνι εχάθη,
που στην έρμη ακρογιαλιά
φέγγει του γιαλού τα βάθη
κι αντιλάμπει στη στεριά.
Κι η Λαλιώ που τ' αγναντεύει
με λαχτάρα η λυγερή,
σφάλησε το τζάμι, φεύγει·
Αχ! τι όνειρο θα ιδή...
Μοναχός εγώ αγρυπνάω,
νυχτερεύω μοναχός·
λεημοσύνη σας ζητάω
νύχτα, δόλι' αγάπη, φως!
Ναι, μα το ιερό σκοτάδι,
ναι, μα τ' άστρο της αυγής,
ούτε ύπνος, για σημάδι,
στη γαλήνη αυτή γης!
Γίνε, νύχτα, συντροφιά μου,
στη βαθειά, άπειρη σιγή·
έλα μες την αγκαλιά μου,
δος μου ανάπαψη πικρή.
ΠΙΝΑΚΑΣ: Vincent van Gogh " Portrait of Dr. Gachet "
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"
Γραφει ο/η Administrator
Γελάνε ή κλαίνε ωρέ τα λουλούδια;
Γελάνε θαρρώ αφέντη
γελάνε κάθε που τα κοιτάζω.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΣΥΜΕΩΝ ΣΑΒΒΙΔΗΣ "μάθημα παιχνιδιού"
Κι αν λύγισαν τα μάτια στις φωτιές των κυμάτων
σπίθες χλιμιντρίζοντας
κυκλώνουν την καρδιά μου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ "ΣΚΟΠΙΑ"
Κρατάμε μέσ' στα χέρια μας τα πρόσωπά μας
Και βλέπουμε χρωματιστές εκτάσεις
Οι σκέψεις μας γίνονται γεννιούνται
Στην κάθε μας ματιά.
Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ' αστέρια.
ΠΙΝΑΚΑΣ: J. W. Waterhouse, the Windflowers (οι ανεμώνες)-1902