Τέχνες και Πολιτισμός (359)
Υποκατηγορίες
Cinema (68)
Για να δείτε όλες τις ταινίες που παίζονται σε όλους τους κινηματογράφους της περιοχής μας κάντε κλικ εδώ (ΠΗΓΗ: ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ):
Σινεμά - αθηνόραμα.gr
Προβολή άρθρων...Κυριακή 13 Νοεμβρίου: Η Ιωάννα Καρυστιάνη στα Βριλήσσια.
Γραφει ο/η Administrator
Aνάμεσα στους σύγχρονους συγγραφείς της πατρίδας μας, η Ιωάννα Καρυστιάνη κατέχει μια ξεχωριστή θέση.
Την Κυριακή, 13 Νοεμβρίου, το Cine-Δράση έχει την τιμή να την φιλοξενεί στην πόλη μας, για να μιλήσει για το σύνολο του έργου της, για το τελευταίο της μυθιστόρημα Το φαράγγι, για να καταθέσει την οπτική της για όσα μας συμβαίνουν και μας απασχολούν.
Τιμή, που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αφού η Ιωάννα Καρυστιάνη, επί δεκαετίες, αποφεύγει τις δημόσιες "εμφανίσεις"...
Μην το χάσετε! Κυριακή 13 Νοεμβρίου, 7:00 μ.μ. αίθουσα Πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ) Βριλήσσια, Π. Μπακογιάννη 38-42.
Η συγγραφέας θα μιλήσει για το σύνολο του έργου της, το τελευταίο της μυθιστόρημα «Το φαράγγι» και φυσικά για οτιδήποτε απασχολεί τη χώρα μας και τον λαό μας
Λίγα λόγια για την συγγραφέα
Η Ιωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1952 στα Χανιά της Κρήτης από γονείς Μικρασιάτες. Σπούδασε νομικά. Επαγγελματικά ασχολήθηκε με το σκίτσο και την εικονογράφηση (με το όνομα "Ιωάννα"). Δούλεψε στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης", στα περιοδικά "Τέταρτο", "Ένα", "Εικόνες", και σε ξένες εφημερίδες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη λογοτεχνία το 1994, με τη συλλογή διηγημάτων "Η κυρία Κατάκη". Ακολούθησε το μυθιστόρημα "Μικρά Αγγλία", το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το 1998, και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας και για το λογοτεχνικό βραβείο Balkanika. Το επόμενο μυθιστόρημά της, "Κουστούμι στο χώμα", τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού "Διαβάζω" το 2001.
Είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη και μητέρα των σκηνοθετών Αλέξανδρου Βούλγαρη ("Κλαις;", "Ροζ") και Κωνσταντίνας Βούλγαρη ("Γιούπι", "Με τα φώτα νυσταγμένα", "Βαλς Σεντιμεντάλ").
Μια κριτική για «Το φαράγγι» από τον Χρίστο Παπαγεωργίου (δημοσιεύτηκε στο: http://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/4461-to-faraggi Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2015)
Αρχίζουμε από το αυτονόητο: κάθε καινούργιο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη αποτελεί μιαν έκπληξη, ένα αισθητικά απίθανο έργο τέχνης, ένα έργο από το οποίο ό,τι εξάγεται είναι αληθινά συγκλονιστικό. Πρέπει, λοιπόν, να αντιληφθούμε όχι τόσο το μέγεθος της έκπληξης, αλλά την ποιότητά της, την αναγνωστική προσαρμογή που επιδιώκει, τα μηνύματα που στέλνει, τέλος, την αναπάντεχη και προκλητική συλλογή εικόνων, σκέψεων, απόψεων, συναισθημάτων, που περικλείει. Διότι η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη, ασχολούμενη χρόνια τώρα με το σενάριο, έχοντας δηλαδή αποκτήσει πείρα στο πώς οι εικόνες γεμίζουν με λόγια, και αντίστροφα, το πώς οι λέξεις ταιριάζουν με τα πλάνα, μπορεί πλέον να χρωματίζει όχι μόνο ήχους, όχι μόνο ψιθύρους, αλλά παράλληλα και με κραυγές τα μυθιστορήματά της. Μπορεί δηλαδή να κάνει τον δέκτη συμμέτοχο, συνένοχο, υποψιασμένο σ’ αυτό που επιδιώκει να του προσφέρει, έτσι ώστε, μπαίνοντας βαθιά στον ψυχικό κόσμο κάθε ήρωα ή ηρωίδας, να μετρά τα αισθήματά του, το τι σκέφτεται ανά πάσα στιγμή, το τι κρύβει από τους άλλους, ίσως και απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, το τι νοσταλγεί, πενθεί, υπομένει, ψυχανεμίζεται, με δυο λόγια το τι, ως συνέπεια των πράξεών του, προσδοκά, έτσι ώστε ο αναγνώστης να απογυμνώνεται από επιχειρήματα και αντιδράσεις, να δέχεται τα λογοτεχνικά πυρά και βέλη με εμβληματική προσμονή. Άρα –ως πρώτο συμπέρασμα– η Καρυστιάνη δημιουργεί με τρόπο τέτοιο, που κάθε της εφόδιο γύρω από τη συγκεκριμένη τέχνη να εμπεριέχει πολλή και συνεπή δημιουργική επιμονή, μεγάλη συναισθηματική διαπλοκή, τέλεια εικαστική επαγρύπνηση, εν κατακλείδι λαμπρή εκφραστική καταγραφή, αρετές που δύσκολα συναντώνται, που δύσκολα ξεπερνιούνται, που δύσκολα παραγράφονται.
Ας δούμε τώρα για μια στιγμή, με μετρημένα λόγια για να μη χαθεί η μαγεία του μυθιστορήματος, την υπόθεσή του: εφτά αδέλφια, τέσσερις άνδρες και τρεις γυναίκες, μαζεύονται απ’ όλα τα μέρη όπου κατοικούν (Αλεξανδρούπολη, Καστοριά, Ρέθυμνο) στα Χανιά, προκειμένου να πεζοπορήσουν στο φημισμένο φαράγγι. Καθένας τους κουβαλά τα βιώματά του, τα μυστικά του, τα οικογενειακά και επαγγελματικά προβλήματα, την αυτοκαταστροφή του σε κοινωνικό και υπαρξιακό επίπεδο, αναθυμούμενος παιδικές, εφηβικές ή νεανικές στιγμές και παράλληλα προσπαθώντας να πλησιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο τους οικείους του. Στην πορεία γινόμαστε μάρτυρες του θανάτου των γονιών, της αυτοκτονίας του Μάρκου, της ομοφυλοφιλίας του Ελισαίου, του πολιτικού ακτιβισμού του Γεράσιμου, του ανθρώπου της Θεώνης που έχει χάσει το χέρι του σε δυστύχημα, του χωρισμού της Ινώς και, πάνω απ’ όλα, της απίστευτα κλειστής πόρτας στην ψυχή του Αργύρη για το τρομερό από κάθε άποψη συμβάν, που αφορά φίλο και συνάδελφό του, στα παγωμένα νερά νότια της Αυστραλίας, όταν το πλοίο στο οποίο δούλευαν βυθίστηκε και βρέθηκαν σε μια λέμβο στην προσπάθειά τους να σωθούν. Όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα εξελίσσονται με δραματικό τρόπο, παρότι η ημέρα τελειώνει παράλληλα με την πορεία, θα έλεγε κανείς σε γενικές γραμμές ήρεμα, στο πατρικό σπίτι της μητέρας τους, που κληρονόμησε ο φίλος του Ελισαίου, ο Ιταλός Μάουρο Βανόνι.
Και μόνο η σύλληψη μιας τέτοιας θεματικής ιστορίας αποτελεί ασφαλώς ένα εκπληκτικό επίτευγμα. Η ουσία όμως δεν είναι εκεί, καθώς η Καρυστιάνη, με γλώσσα και έκφραση που ζηλεύουν πολλοί συνάδελφοί της, δίνει πνοή σε γεγονότα ήσσονος σημασίας με κατεβασμένες τις μηχανές και τη γιγαντώνει όταν τα επεισόδια το απαιτούν.
Και μόνο η σύλληψη μιας τέτοιας θεματικής ιστορίας αποτελεί ασφαλώς ένα εκπληκτικό επίτευγμα. Η ουσία όμως δεν είναι εκεί, καθώς η Καρυστιάνη, με γλώσσα και έκφραση που ζηλεύουν πολλοί συνάδελφοί της, δίνει πνοή σε γεγονότα ήσσονος σημασίας με κατεβασμένες τις μηχανές και τη γιγαντώνει όταν τα επεισόδια το απαιτούν. Ό,τι στρέφεται γύρω από τον Μάρκο, την αγάπη του για τα λουλούδια, τη βύθισή του στα χρέη και τελικά την αυτοκτονία του, και βέβαια –εκεί που κάποιος υποπτεύεται πως θα συμβεί κάτι κακό στους πεζοπόρους, για να έχουμε μια δραματική έξοδο– το τέλος του φίλου του Αργύρη, είναι σελίδες για τις οποίες η ελληνική λογοτεχνία πρέπει να αισθάνεται υπερήφανη. Διότι η αφήγηση σαν τεντωμένο σχοινί παρακολουθεί τη σκέψη της πεζογράφου και φυσικά σπάει, έτσι ώστε η πικρή γεύση που αφήνει αναγνωστικά να μην μπορεί να υπερνικηθεί, να μην μπορεί αβίαστα να αφομοιωθεί, να μην μπορεί εύκολα να παγιωθεί. Η Καρυστιάνη, σε μια από τις καλύτερες ώρες της συγγραφικής της καριέρας, μας χαρίζει ένα μυθιστόρημα που τολμά να εισχωρήσει σε όλες τις απότομες περιοχές της ιδιαίτερης πατρίδας της –ένας ύμνος δηλαδή στην Κρήτη–, τολμά να μας φαντασιώσει όσο δεν παίρνει, τολμά να μας καταστήσει ταυτόσημους με δράματα, αρχικώς γνωστά, στη συνέχεια όμως άγνωστα και απέλπιδα, τολμά τέλος να μας μιλήσει για ανθρώπινα δράματα με τον πλέον προσήκοντα τρόπο, με την πλέον ρεαλιστική εκφορά.
Είθισται εμείς οι κριτικοί να κλείνουμε τα κείμενά μας είτε με μια παραίνεση για προμήθεια του κρινόμενου έργου, προκειμένου οι αναγνώστες να μη χάσουν μια πραγματικά μεγάλη δημιουργία, είτε με μια γενικόλογη αναφορά γύρω από τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου έργου. Πολλές φορές, μάλιστα, μιλάμε και για την αξία που ο κάθε πεζογράφος διαθέτει ή έχει αποκτήσει μέσα στη συνολική του διαδρομή. Προσωπικά όμως θα διαλέξω έναν άλλο δρόμο: ας μην πάρει κάποιος στα χέρια του Το φαράγγι αν δεν είναι έτοιμος για τεράστιες ανατροπές, αν δεν μπορεί να καταλάβει τον ανθρώπινο πόνο, αν δεν έχασε κάποιον δικό του κάτω από συνθήκες αληθινά πρωτόγνωρες, αν δεν εμπιστεύεται μια απτή γυναικεία γραφή, με διαταραγμένα γλωσσικά μέσα. Γιατί, απλούστατα, το Φαράγγι θα τον αφήσει ανεπηρέαστο, δεν θα του δημιουργήσει τραύματα και, τέλος, θα του χαριστεί για την αδυναμία του και για τη βιωματική αναπηρία του.
"Μπάρμπαρα" από το cine-Δράση την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016 στις 20.15 μ.μ. στο ΤΥΠΕΤ.
Γραφει ο/η Administrator
«Όταν χάνεις το παρελθόν σου, δε θα έχεις μέλλον». Άννα Σέγκερ.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίζεται σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων αναλαμβάνουν οι νικήτριες δυνάμεις, ΗΠΑ, Γαλλία, Μ. Βρετανία και ΕΣΣΔ. Με ανάλογο τρόπο χωρίζεται και το Βερολίνο, σε ανατολικό και δυτικό.
Τον Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις ενώνουν τους τομείς έλεγχου τους και δημιουργούν τη Δυτική Γερμανία. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση σχηματίζουν κρατική οντότητα με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ).
Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πόλεμου, περισσότερο από 40 χρόνια, το έδαφος των δύο νέων κρατών αποτέλεσε το πεδίο της λυσσαλέας πάλης ανάμεσα το δύο αντίθετα κοινωνικό-οικονομικά συστήματα.
Ο σχηματικός αυτός διαχωρισμός μιας χώρας και μιας πόλης σε δύο κομμάτια που ολοκληρώθηκε με το Τείχος του Βερολίνου, (ξεκίνησε να κτίζεται στις 13 Οκτώβρη του 1961), εκτός από τις δυσάρεστες πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνέπειες, τις οποίες ακόμα η ιστορία δεν έχει αποτιμήσει, κατέστρεψε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
Οικογένειες χωρίστηκαν και δεν ξαναενώθηκαν ποτέ, δεσμοί διαλύθηκαν, άυλες κληρονομιές και υλικές περιουσίες χάθηκαν. Στις 9 Νοεμβρίου του 1989, η κυβέρνηση της ΛΔΓ αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις που προκλήθηκαν σε όλες τις τότε σοσιαλιστικές χώρες ως συνέπεια της σοβιετικής περεστρόικα, άνοιξε τα σύνορα της χώρας προς τη Δύση.
Κατόπιν τούτου το 28χρονο πλέον Τείχος άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία ξαναενώθηκε. Σήμερα οι μνήμες αυτής της όχι και τόσο μακρινής εποχής είναι ακόμα ζωντανές και οι τραυματικές εμπειρίες απασχολούν την ιστορία και την τέχνη.
Για το θέμα έχουν γραφεί αναρίθμητα μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, ενώ δεκάδες ταινίες («Τα φτερά του έρωτα», «Οι ζωές των άλλων», «Goodbye Lenin») αντλούν την έμπνευσή τους από τις ανοιχτές ακόμα πληγές της διχοτόμησης, αλλά και τον άδικο σε βάρος των κατοίκων του Ανατολικού τμήματος της χώρας, τρόπο με τον οποίο ρυθμίστηκε η ενοποίηση. Συνήθως λέμε ότι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές».
Αυτό ισχύει και για το σινεμά. Η μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή με αυτή τη θεματολογία και κυρίως αυτή που χρηματοδοτείται από κρατικές πηγές, αν και συχνά είναι άρτια καλλιτεχνικά, προβάλει την άποψη των νικητών και κυρίως των απολογητών του συστήματος που επιβίωσε της μάχης.
Η αλήθεια είναι ότι τα δύο τμήματα της ενιαίας σήμερα χώρας αποτελούσαν ταυτόχρονα σημείο τομής και σημείο συνάντησης του Ανατολικού με το Δυτικό κόσμο. Η ύπαρξη του κάθε ενός ασκούσε μεγάλη αλληλεπίδραση στους λαούς. Όπως λέει ο σκηνοθέτης «...στη Δυτική και στην Ανατολική Γερμανία ο καπιταλισμός με τον κουμμουνισμό είχαν μεταξύ τους μια φοβερή αλληλεπίδραση καθώς και μια σχέση μεγάλης αγάπης...
Στην Ανατολική Γερμανία ο κόσμος ονειρευόταν να ζήσει με ό,τι θεωρούσε πως του είχε στερηθεί αλλά συνέβαινε και το αντίθετο...». Η προσέγγιση της ιστορίας με έναν τρόπο που παρουσιάζει τα πάντα μίζερα και σκοτεινά στην μια πλευρά και τα πάντα χαρούμενα και φωτεινά στην άλλη, είναι απλοϊκή και αδυνατεί να ρίξει φως στα γεγονότα και τις συνέπειές τους πάνω στις ζωές των ανθρώπων.
Ο Christian Petzold είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος προσπαθεί να σταθεί κατά το δυνατόν αντικειμενικά απέναντι στην ιστορία. Στην προηγούμενη από την «Barbara» ταινία του «Yella», πραγματεύεται την αποτυχία του καπιταλιστικού συστήματος να εξασφαλίσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τους πολίτες του.
Στην Barbara το θέμα του διαίρεσης της Γερμανίας και το αναπόφευκτο τέλος αυτού του ακατανόητου διαχωρισμού, αντιμετωπίζεται μέσα από τη ιστορία μιας ερωτευμένης γυναίκας, στη ζωή της οποίας κυριαρχεί ο φόβος της επιτήρησης που διαπερνά ολοκληρωτικά τις διαπροσωπικές της σχέσεις.
Καλοκαίρι στη ΛΔΓ το 1980. Η γιατρός Μπάρμπαρα, επηρεασμένη από το γενικό κλίμα φυγής έχει κάνει αίτηση να μεταναστεύσει στο Δυτικό Βερολίνο όπου βρίσκεται ο αγαπημένος της. Για το λόγο αυτό τιμωρείται με δυσμενή μετάθεση σε ένα επαρχιακό παραλιακό νοσοκομείο. Εκεί συναντά τον Αντρέ, διευθυντή του νοσοκομείου ο οποίος ζει μια κατάσταση ανάλογη με τη δική της.
Προφανώς για παρόμοιους πειθαρχικούς λόγους βρίσκεται καθηλωμένος στις ακτές της Βαλτικής, ενώ φαίνεται υποχρεωμένος να δίνει στην Υπηρεσία Ασφαλείας (Στάζι) πληροφορίες για τους ασθενείς, το προσωπικό και φυσικά την Μπάρμπαρα. Η ηρωίδα μας, σαν φάντασμα που παρασύρεται από τη ζωή, αρχικά θεωρεί την νέα κατάσταση ως παιχνίδι αναμονής μέχρι τη πολυπόθητη στιγμή που ο εραστής της θα οργανώσει την απόδρασή της. Απόμακρη και μελαγχολική, ζει απομονωμένη, κλεισμένη ερμητικά στον εαυτό της με τις αισθήσεις και τα συναισθήματά της νεκρωμένα. Το νέο της διαμέρισμα, οι γείτονες της, οι συνάδελφοι, οι ομορφιές της καλοκαιρινής υπαίθρου δεν της προσφέρουν ευτυχία ή έστω ανακούφιση.
Πολύ καλή στο επάγγελμά της, προσέχει ιδιαίτερα τους νέους ασθενείς της και είναι ψύχραιμη με τους συναδέλφους της. Το ευγενικό πρόσωπο, το γεμάτο θέρμη και κατανόηση χαμόγελο του διευθυντή που αναγνωρίζει τις επαγγελματικές της ικανότητες, την συμπονά, την φροντίζει, την καλύπτει όταν βοηθά μια νεαρή να το σκάσει, την μπερδεύουν. Οι προθέσεις του είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό για αυτήν: την κατασκοπεύει ή είναι ερωτευμένος μαζί της;
Και αυτή η ανασφάλεια την κάνει, όσο η ημέρα της προγραμματισμένης διαφυγής πλησιάζει, να χάνει την αυτοπεποίθησή της και την πίστη στα σχέδιά της. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο όταν βρίσκεται στην ανάγκη να πάρει επείγουσες αποφάσεις που ξεπερνούν τη δική της ζωή και ελευθερία και αφορούν ασθενείς της για τους οποίους προσωποποιεί τη μοναδική ελπίδα.
Τότε για πρώτη φορά αποχωρίζεται το ψυχρό προσωπείο της, αφήνει ελεύθερα τα καλύτερα στοιχεία του χαρακτήρα της και παραδίδει μαθήματα αυταπάρνησης, θέλησης για ζωή, πραγματικής αγάπης, αυτοθυσίας και ηθικού σθένους.
Ο Petzold, η ζωή του οποίου καθορίστηκε από το γεγονός οι γονείς του πέρασαν με νόμιμες διαδικασίες από την αριστερή πλευρά στη δεξιά, αλλά κράτησαν πάντα ζωντανές τις σοσιαλιστικές τους αναμνήσεις και δεν ενσωματώθηκαν στη νέα κουλτούρα, δείχνει εδώ να αναλογίζεται και για τη δική του τύχη. Με απλό, μινιμαλιστικό και παράλληλα γλαφυρό και ρεαλιστικό ύφος, αποτυπώνει μια δύσκολη εποχή της Γερμανίας και όχι μόνον. Μεταφέρει χωρίς διδακτισμούς ή δογματισμούς καθαρά τα αδιέξοδα της συγκεκριμένης κοινωνίας, το κλειστοφοβικό κλίμα, τον διαρκή εκφοβισμό, την παντελή στέρηση ατομικής ελευθερίας. Και μέσα σε όλα αυτά, καταφέρνει να περάσει, κυρίως στο ανατρεπτικό τέλος του φιλμ, με ευφυή τρόπο μηνύματα αισιοδοξίας, ρομαντισμού και ανθρωπιάς.
Η ηρωίδα του δεν αποτελεί μόνον το σιωπηλό σύμβολο των καταπιεσμένων στις χώρες του αποκαλούμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι το παγκόσμιο σύμβολο κάθε καταπιεσμένης ανθρώπινης ύπαρξης, άνδρα ή γυναίκας οπουδήποτε στη γη κυριαρχούν αυταρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα.
Η Νίνα Χος, μία από τις καλύτερες θεατρικές και κινηματογραφικές ηθοποιούς της σύγχρονης Γερμανίας, (εδώ στην πέμπτη της συνεργασία με τον σκηνοθέτη), αποδίδει εσωτερικά και αυθεντικά το ρόλο μιας γυναίκας διχασμένης ανάμεσα σε δύο άνδρες και δύο αντίπαλα κοινωνικά συστήματα.
Μιας γυναίκας σε συναισθηματικό τέλμα που όποια απόφαση και να πάρει, θα είναι σε άμεση εξάρτηση από την κρατούσα πολιτική κατάσταση. Το δίλημμα μεταξύ της υπόσχεσης ευημερίας του καπιταλισμού και του σοσιαλιστικού ονείρου αποδεικνύεται οδυνηρό.
Η ταινία τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο 62ο Φεστιβάλ Βερολίνου (2012) και διεκδίκησε το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, (2013), ενώ απέσπασε μεγάλο αριθμό διακρίσεων στα Φεστιβάλ όλου του κόσμου. Γερμανία 2012. Διάρκεια: 105΄. Σκηνοθεσία: Christian Petzold. Σενάριο: Christian Petzold, Harun Farocki. Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ "ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ" ΣΤΑ ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ.
Γραφει ο/η Administrator
Συνεργασία Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν με το Δήμο Βριλησσίων και τον Σ.Β.Α.Π.
Ο Πολιτιστικός και Αθλητικός Οργανισμός του Δήμου Βριλησσίων σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη των Πόλεων (21 ΟΤΑ) και το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν σας προσκαλούν στην παράσταση του Παναγιώτη Μέντη «Αδαμαντία», σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με την ηθοποιό Μάνια Παπαδημητρίου.
Πρόκειται για την πρώτη παράσταση που θα δοθεί από το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και αποτελεί μέρος του προγράμματος Διαδημοτικών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων «Έν Άστει» που διοργανώνει ο ΣΒΑΠ σε συνεργασία με τους δήμους - μέλη του.
Μετά την παράσταση θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση συντελεστών και κοινού για το έργο και τη συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης ‘Κάρολος Κουν’.
Η θεατρική παράσταση «Αδαμαντία» θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου και ώρα 19.30, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βριλησσίων, αίθουσα Μουσών, Κισσάβου 11, Βριλήσσια.
Αντί εισιτηρίου, μαζεύουμε είδη καθαρισμού, είδη υγιεινής και τυποποιημένα τρόφιμα για τους συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη, στηρίζοντας έτσι το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Οργανισμού Κοινωνικής Προστασίας & Αλληλεγγύης του Δήμου Βριλησσίων.
Η κινηματογραφική ομάδα του Cine ΑΡΓΩ σας προσκαλεί στην ταινία "καφές και τσιγάρα".
Γραφει ο/η Administrator
Η κινηματογραφική ομάδα του Cine ΑΡΓΩ σας προσκαλεί για έναν καφέ κι ένα τσιγάρο,την Πέμπτη 3/11 και ώρα 20:30 στο Κέντρο Νεότητας Χαλανδρίου (Αντιγόνης 56 & Δαναΐδων), παρέα με ένα απίστευτο cast ηθοποιών, τραγουδοποιών και άλλων,στην προβολή της εξαιρετικής ταινίας του Jim Jarmusch"Coffee and cigarettes" (Καφές και τσιγάρα).
Παραγωγή: ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ιταλία - 2003
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jim Jarmusch
Πρωταγωνιστούν: Bill Murray, Roberto Benigni, Steve Buscemi, Tom Waits, Iggy Pop, Cate Blanchett,
Jack White, Meg White, The RZA, The GZA, Steve Coogan, Alfred Milina, Taylor Mead,
Katy Hansz, Isaac de Bankole`, Bill Rice και άλλοι...
Διάρκεια: 95΄
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ