Vrilissiotika Nea

Τετάρτη 1η Μαρτίου 2017, 8:15΄μμ στο ΤΥΠΕΤ από το Cine-Δράση
(I Nostalgos)

Ελλάδα, 2004. Διάρκεια: 82΄. Σκηνοθεσία: Ελένη Αλεξανδράκη. Σενάριο: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (βιβλίο). Σεναριακή Διασκευή: Ελένη Αλεξανδράκη με συμβουλές του Κωστή Παπαγιώργη. Πρωταγωνιστούν: Όλια Λαζαρίδου, Γιώργος Τσούλαρης, Σπύρος Σταυρινίδης, Μαρία Μηνά, Μαρία Πασχαλίδου, Αντώνης Καρπάθιος, Γιάννης Σφακιανός, Βάνια Παρασκευοπούλου, Κλαυδία Ζαραφωνίτου, Τάσος Αναστασίου, Ανδρέας Ρούφος. Αφηγητές: Μαρία Μελαχροινάκη, Γιάννης Ορσάρης. Μουσική: Νίκος Παπάζογλου. Φωτογραφία: Βασίλης Καψούρος, Χρήστος Ασημακόπουλος.
Είναι κάτι στιγμές, τρυφερές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει
λήγουν κάπου ακριβά των χρωμάτων νερά
για να δώσουν του τόπου τη γνώση
Για τους κήπους της γης, για το ροζ της αυγής
για το κύμα που απόμεινε μόνο
να χαϊδεύει με αφρούς τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο
Νίκος Παπάζογλου στίχοι από το τραγούδι «Είναι κάτι στιγμές» (περιλαμβάνεται στο CD «Μά΄ισσα Σελήνη») που έγραψε ειδικά για την ταινία.
Ένα από τα αριστουργήματα της ελληνικής λογοτεχνίας, το διήγημα «Η Νοσταλγός» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τα μαγευτικά Δωδεκάνησα και συγκεκριμένα η ηφαιστειογενής Νίσυρος και το Γυαλί, το απέναντι μικρό νησάκι, που ακόμα καταφέρνουν να μένουν ανέγγιχτα από την βίαιη ανθρώπινη παρέμβαση, η μαγεία μιας φεγγαρόλουστης βραδιάς, η γοητεία της ήρεμης θάλασσας, η σαγηνευτική μουσική του Νικόλα Παπάζογλου και οι ερμηνείες επαγγελματιών και ερασιτεχνών, είναι τα στοιχεία που χρησιμοποιεί η Ελένη Αλεξανδράκη (βραβευμένη το 1995 για τη «Σταγόνα στον ωκεανό», στο Φεστιβάλ Βερολίνου) για να κάνει μια από τις πλέον ευαίσθητες και ποιητικές ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου με θέμα το πόνο της νοσταλγίας και το πάθος του έρωτα. Ένα φιλμ στο οποίο συναντιούνται οι μύθοι και η πραγματικότητα του καθένα μας, όλα τα βιώματα μας, οι έρωτες και οι ξενιτεμοί μας, ιστορίες που ζήσαμε ή δεν ζήσαμε αλλά ακούσαμε ή διαβάσαμε και έπειτα δεν ξεχάσαμε ποτέ.
Η Αννιώ μια γυναίκα παντρεμένη με ένα πολύ μεγαλύτερό και πλούσιο άντρα ζει στο αντικρινό νησί από αυτό που γεννήθηκε. Η γυναίκα «θύμα, θύτης κακής συγκυρίας» αισθάνεται τόσο δυνατή νοσταλγία που το μόνο που επιθυμεί είναι η επιστροφή στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την οποία τα βράδια αγναντεύει από την ταράτσα του σπιτιού της. «Για όλα αυτά που ζητά, για πολλά που πονά, για το τίποτα μιας ευτυχίας» η αλλοπαρμένη Αννιώ, σε μια πράξη ύστατης γυναικείας απελευθέρωσης, μια νύχτα που η πανσέληνος φωτίζει το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου αποφασίζει να δραπετεύσει και πείθει τον Μαθιό, έναν ερωτοχτυπημένο μαζί της νεαρό βοσκό, να την οδηγήσει με την «Αρτεμη», ένα βαρκάκι με κουπιά, στον τόπο της και στους δικούς της. Αυτός δέχεται, το ταξίδι τους ξεκινάει και κρατάει μια νύχτα. Στο κατόπι τους ο σύζυγος με τους κατοίκους του νησιού να του παραστέκουν. Αρχικά τρυφερός και γεμάτος αγωνία την αναζητά και στη συνέχεια οργισμένος, πάνω σε μια μεγάλη σκούνα καταδιώκει το όνειρο και τον ανομολόγητο έρωτα. Με κίνδυνο να τους προλάβει και να ματαιώσει τα σχέδια τους το μικρό ταξίδι τους μετατρέπεται σε ταξίδι ζωής. Στη διάρκεια του ο νεαρός άντρας ελπίζει ότι θα την κατακτήσει και θα ζήσει μια ερωτική περιπέτεια. Αλλά αυτή, αν και τρέφει κάποια αισθήματα, έχει ως μοναδικό «θέλω» και οδηγό στο φευγιό της την νοσταλγία για τον τόπο που γεννήθηκε. Σε αυτόν δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο, παρά το φουστάνι της ως αυτοσχέδιο πανί για τη βάρκα της απόδρασης της.
Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη διασκεύασε σε σενάριο η ίδια η σκηνοθέτης, με τη βοήθεια του Κωστή Παπαγιώργη. Οι σεναριογράφοι το εμπλούτισαν με αποσπάσματα και από άλλα διηγήματα του συγγραφέα, μετέφεραν την πλοκή από τα τέλη του 19ου αιώνα στην σημερινή νησιωτική πραγματικότητα και από το σύνηθες σκηνικό της Σκιάθου στα Δωδεκάνησα. Αλλά διατήρησαν ανέπαφη τη μαγεία του κειμένου, την πλαστικότητα της έκφρασης και την γλαφυρότητα των λεπτομερειών της αφήγησης.
Όπως λέει η ίδια η Αλεξανδράκη (συνέντευξη στον Παύλο Κάγιο, εφ. Τα Νέα, 26/5/2005): «…Μεγάλος Έλληνας συγγραφέας του τέλους του προπερασμένου αιώνα, ο Παπαδιαμάντης, παρατήρησε την ανθρώπινη συνθήκη γράφοντας κυρίως διηγήματα που αφορούσαν στον μικρόκοσμο του νησιού του, την Σκιάθο. Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος μας λέει πως το μέγα θαύμα του συγγραφέα είναι που "ανέβηκε ως τον λαό"… Ο Παπαδιαμάντης ζει. Ό,τι είχε γράψει παραμένει και σήμερα τόσο αληθινό γιατί εκφράζει την πεμπτουσία της ανθρώπινης ψυχής και της αγωνίας της, και νιώθω ζωντανή την παρουσία του σ' αυτό το νησί, παντού, στα πρόσωπα, στα τοπία, στα ζώα, στις συνθήκες, στους χαρακτήρες… Με τη δύναμη που μου έδινε λοιπόν η παρουσία του, και ελευθερωμένη από την υποχρέωση να είμαι πιστή στο γράμμα (Σκιάθος, εποχή, ρούχα, ηλικίες των πρωταγωνιστών κ.ο.κ.), προσπάθησα να αφουγκραστώ την παπαδιαμαντική μελωδία και να δουλέψω την ταινία σαν ένα μουσικό κομμάτι και κάποιες στιγμές στο γύρισμα ένιωθα ότι οι εικόνες ηχούσαν και οι λέξεις ήταν ορατές…». Ως αποτέλεσμα ο θεατής παρακολουθεί την οθόνη να αποτυπώνονται με την ίδια δύναμη και πάθος τα συναισθήματα που ο μεγάλος αυτός μάστορας της πεζογραφίας μας, αποδίδει στο χαρτί.
Η σκηνοθέτης επεδίωξε και κατάφερε να εμπλακούν στα γυρίσματα εκτός από επαγγελματίες του κινηματογράφου και κάτοικοι του νησιού. Έτσι, καταξιωμένους ηθοποιούς, όπως η Όλια Λαζαρίδου, συνοδεύουν επάξια ντόπιοι ερασιτέχνες που αποδίδουν τους διαλόγους στη διάλεκτο του τόπου τους. Η αφήγηση στην ιδιάζουσα καθαρεύουσα, αυτή την εντελώς προσωπική γλώσσα του Παπαδιαμάντη, μέσω της οποίας εκφράζει με ποιητικό τρόπο το βάθος των συναισθημάτων, τον πόνο, την ειρωνεία και το χιούμορ, γίνεται από τρία παιδιά της Νισύρου. Η μελωδική μουσική και οι ευαίσθητοι στίχοι του πρόωρα χαμένου Νίκου Παπάζογλου δένουν αρμονικά με την ανόθευτη ομορφιά του δωδεκανησιακού τοπίου, αποδίδουν με λόγια τη συνεχή αγωνία και νοσταλγία της γυναίκας και σφραγίζουν γλυκά το ταξίδι της φυγής.
Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=mmVyI10OaUE το trailer της ταινίας

Εκτάκτως η προβολή αυτή την εβδομάδα δεν θα γίνει την Τετάρτη, αλλά την Πέμπτη 23 Φλεβάρη 2017, 8:15μμ, στο ΤΥΠΕΤ από το Cine-Δράση

Μια καλύτερη ζωή (Une meilleure vie)

Γαλλία, 2011. Διάρκεια : 110' Σκηνοθεσία: Cédric Kahn. Σενάριο: Cédric Kahn, Catherine Paillé. Πρωταγωνιστούν: Guillaume Canet, Leïla Bekhti, Slimane Khettabi, Abraham Belaga.

Μια γοητευτική, μελαγχολική και ρομαντική ταινία για το δικαίωμα και την δυνατότητα των μη προνομιούχων ανθρώπων να ονειρεύονται σε συνθήκες που είναι ευνοϊκές μόνον για προνομιούχους. Αντίθετα με τα συνηθισμένα, η οικονομική κρίση, η έλλειψη χρημάτων, οι τράπεζες, η γραφειοκρατία, η ελευθερία της αγοράς και ο τρόπος που αυτή επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, δεν αποτελούν το κυρίως θέμα, αλλά το φόντο πάνω στο οποίο πλέκεται η ιστορία. Το φιλμ επικεντρώνεται σε κάτι περισσότερο πολύπλοκο από τα χρέη και τα οικονομικά προβλήματα, το ασίγαστο πάθος και την επίμονη προσπάθεια των ανθρώπων για επιτυχία. Προβληματίζεται για την ανθρώπινη επαφή και την ανάγκη διατήρησης της ενότητας της οικογένειας. Από αυτή την άποψη, η καλύτερη ζωή στην οποία αναφέρεται ο τίτλος δεν είναι κάτι ακατόρθωτο ούτε σε αυτό το απαγορευτικό περιβάλλον, αρκεί όσοι την επιθυμούν να προσδιορίσουν συγκεκριμένα το περιεχόμενο της και να κάνουν όλα όσα μπορούν για να την κατακτήσουν.

Ο Γιαν και η Νάντια, δυο άνθρωποι με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα και κουλτούρα, εκείνος μάγειρας σε αναζήτηση εργασίας και αυτή σερβιτόρα, εκείνος Γάλλος, αυτή πρόσφυγας από το Λίβανο με ένα γιο αγνώστου πατρός σε προεφηβική ηλικία, γνωρίζονται στο Παρίσι της κρίσης και ερωτεύονται με την πρώτη ματιά. Στη συνέχεια με πείσμα και επιμονή διεκδικούν μια θέση στον ήλιο και μια καλύτερη ζωή. Με μόνα εφόδια το ταλέντο τους, τον αυθορμητισμό τους, το μεράκι και τη διάθεση τους για δουλειά θα επιδιώξουν να μετατρέψουν σε επιτυχημένο εστιατόριο ένα σχεδόν καταστρεμμένο κτίριο που η Νάντια ανακαλύπτει σε ένα προάστιο της πόλης. Σε αυτό το στόχο θα βάλουν όσα χρήματα έχουν, θα δανειστούν από φίλους και από τράπεζες με τους γνωστούς σκληρούς όρους, θα δουλέψουν σκληρά, αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Μέσα από αλλεπάλληλες ατυχίες το όνειρό τους θα αποτύχει και η σχέση τους θα κλονιστεί. Τότε αυτή, θα πάρει τη βιαστική απόφαση να ξενιτευτεί πάλι, αυτή τη φορά στον Καναδά όπου της έχουν υποσχεθεί μια καλή δουλειά περιορισμένου χρόνου, με έξτρα χρήματα. Φεύγει αφήνοντας στον Γιαν τα χρέη και τον μονάκριβο γιο της για τον οποίο σε κάποια άλλη στιγμή, σε μια άλλη χώρα εγκατέλειψε τις σπουδές και τις φιλοδοξίες της. Έτσι και αλλιώς δεν πιστεύει ότι θα μείνουν για πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο. Αυτή θα διερευνήσει τις συνθήκες και θα τον καλέσει κοντά της.

Το παιδί, στερημένο την αγάπη της μητέρας και με έναν ξένο στο ρόλο του πατέρα, που επιπλέον δεν φαίνεται να κατανοεί τις ανάγκες του και να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την αναγκαστική πατρότητα, δεν θα αργήσει να μπλέξει σε μπελάδες. Αυτοί οι μπελάδες θα είναι και η αφορμή να αποδεχτούν ο ένας τον άλλον και να χτίσουν μια δυνατή σχέση. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν η Νάντια εξαφανίζεται και παύει να δίνει σημεία ζωής. Τότε αυτός θα την αναζητήσει, απλά γιατί αυτό που επιθυμεί είναι να την βρει, να την ξανακερδίσει, να σώσει την αγάπη και την οικογένεια τους. Και όταν την βρει, θα σταθεί δίπλα της και μαζί θα αντιπαλέψουν τις απρόσμενα και ίσως αδικαιολόγητα, αντίξοες καταστάσεις, στις οποίες αυτή είναι βαθιά μπλεγμένη. Η αισιοδοξία και η ελπίδα που αποπνέει η ταινία προέρχονται ακριβώς από τη δύναμη που διαθέτουν οι ήρωες, κυρίως ο Γιαν, να διεκδικήσουν, πέρα από τα υλικά αγαθά, το πλέον ουσιώδες και σημαντικό, το δικαίωμα να ζουν με αυτούς που αγαπούν και να παραμένουν ενωμένοι, σε ένα περιβάλλον που όλοι οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν καταρρεύσει.

Η ταινία μας ταξιδεύει σε ένα Παρίσι ξένο από αυτό που μας προσφέρουν οι τουριστικοί οδηγοί και οι ρομαντικές ταινίες. Εδώ είναι μια πόλη που ελάχιστα σέβεται και φέρεται σκληρά σε όσους είναι μόνοι και αδύναμοι και σε αυτούς που αναγκαστικά με την ελπίδα για μια καλύτερη τύχη, εγκαταλείπουν την πατρίδα τους γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα την ξαναδούν ποτέ. Το σενάριο αντιμετωπίζει όλα τα θέματα με σοβαρότητα, προσοχή στη λεπτομέρεια και προσήλωση στην πραγματικότητα. Δεν ρέπει προς το δράμα, ούτε καταφεύγει σε καταγγελτικές εξάρσεις. Οι ερμηνείες και των τριών πρωταγωνιστών είναι εκπληκτικές. Ιδιαίτερα, η Leila Bekhti ως Νάντια, πρόσφυγας και ίδια, αφήνει έντονο στίγμα κυρίως με την παρουσία της στις σκηνές του τέλους. Ο ρυθμός αφήγησης και οι σεναριακές ανατροπές καταφέρνουν να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή κάνοντας την ταινία αρκετά ενδιαφέρουσα.

Το φιλμ απέσπασε το Βραβείο κοινού στο 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας (2012), Βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ της Ρώμης (2011) για τον Guillaume Canet και συμμετείχε επίσημα εκ μέρους της Γαλλίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο (2011).

Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=RVDHZRcwh6A το trailer.Εκτάκτως η προβολή αυτή την εβδομάδα δεν θα γίνει την Τετάρτη, αλλά την Πέμπτη 23 Φλεβάρη 2017, 8:15μμ, στο ΤΥΠΕΤ από το Cine-Δράση

Μια καλύτερη ζωή (Une meilleure vie)