Cinema (68)
Για να δείτε όλες τις ταινίες που παίζονται σε όλους τους κινηματογράφους της περιοχής μας κάντε κλικ εδώ (ΠΗΓΗ: ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ):
Σινεμά - αθηνόραμα.gr
"Μπάρμπαρα" από το cine-Δράση την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016 στις 20.15 μ.μ. στο ΤΥΠΕΤ.
Γραφει ο/η Administrator
«Όταν χάνεις το παρελθόν σου, δε θα έχεις μέλλον». Άννα Σέγκερ.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίζεται σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων αναλαμβάνουν οι νικήτριες δυνάμεις, ΗΠΑ, Γαλλία, Μ. Βρετανία και ΕΣΣΔ. Με ανάλογο τρόπο χωρίζεται και το Βερολίνο, σε ανατολικό και δυτικό.
Τον Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις ενώνουν τους τομείς έλεγχου τους και δημιουργούν τη Δυτική Γερμανία. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση σχηματίζουν κρατική οντότητα με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ).
Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πόλεμου, περισσότερο από 40 χρόνια, το έδαφος των δύο νέων κρατών αποτέλεσε το πεδίο της λυσσαλέας πάλης ανάμεσα το δύο αντίθετα κοινωνικό-οικονομικά συστήματα.
Ο σχηματικός αυτός διαχωρισμός μιας χώρας και μιας πόλης σε δύο κομμάτια που ολοκληρώθηκε με το Τείχος του Βερολίνου, (ξεκίνησε να κτίζεται στις 13 Οκτώβρη του 1961), εκτός από τις δυσάρεστες πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνέπειες, τις οποίες ακόμα η ιστορία δεν έχει αποτιμήσει, κατέστρεψε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
Οικογένειες χωρίστηκαν και δεν ξαναενώθηκαν ποτέ, δεσμοί διαλύθηκαν, άυλες κληρονομιές και υλικές περιουσίες χάθηκαν. Στις 9 Νοεμβρίου του 1989, η κυβέρνηση της ΛΔΓ αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις που προκλήθηκαν σε όλες τις τότε σοσιαλιστικές χώρες ως συνέπεια της σοβιετικής περεστρόικα, άνοιξε τα σύνορα της χώρας προς τη Δύση.
Κατόπιν τούτου το 28χρονο πλέον Τείχος άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία ξαναενώθηκε. Σήμερα οι μνήμες αυτής της όχι και τόσο μακρινής εποχής είναι ακόμα ζωντανές και οι τραυματικές εμπειρίες απασχολούν την ιστορία και την τέχνη.
Για το θέμα έχουν γραφεί αναρίθμητα μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, ενώ δεκάδες ταινίες («Τα φτερά του έρωτα», «Οι ζωές των άλλων», «Goodbye Lenin») αντλούν την έμπνευσή τους από τις ανοιχτές ακόμα πληγές της διχοτόμησης, αλλά και τον άδικο σε βάρος των κατοίκων του Ανατολικού τμήματος της χώρας, τρόπο με τον οποίο ρυθμίστηκε η ενοποίηση. Συνήθως λέμε ότι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές».
Αυτό ισχύει και για το σινεμά. Η μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή με αυτή τη θεματολογία και κυρίως αυτή που χρηματοδοτείται από κρατικές πηγές, αν και συχνά είναι άρτια καλλιτεχνικά, προβάλει την άποψη των νικητών και κυρίως των απολογητών του συστήματος που επιβίωσε της μάχης.
Η αλήθεια είναι ότι τα δύο τμήματα της ενιαίας σήμερα χώρας αποτελούσαν ταυτόχρονα σημείο τομής και σημείο συνάντησης του Ανατολικού με το Δυτικό κόσμο. Η ύπαρξη του κάθε ενός ασκούσε μεγάλη αλληλεπίδραση στους λαούς. Όπως λέει ο σκηνοθέτης «...στη Δυτική και στην Ανατολική Γερμανία ο καπιταλισμός με τον κουμμουνισμό είχαν μεταξύ τους μια φοβερή αλληλεπίδραση καθώς και μια σχέση μεγάλης αγάπης...
Στην Ανατολική Γερμανία ο κόσμος ονειρευόταν να ζήσει με ό,τι θεωρούσε πως του είχε στερηθεί αλλά συνέβαινε και το αντίθετο...». Η προσέγγιση της ιστορίας με έναν τρόπο που παρουσιάζει τα πάντα μίζερα και σκοτεινά στην μια πλευρά και τα πάντα χαρούμενα και φωτεινά στην άλλη, είναι απλοϊκή και αδυνατεί να ρίξει φως στα γεγονότα και τις συνέπειές τους πάνω στις ζωές των ανθρώπων.
Ο Christian Petzold είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος προσπαθεί να σταθεί κατά το δυνατόν αντικειμενικά απέναντι στην ιστορία. Στην προηγούμενη από την «Barbara» ταινία του «Yella», πραγματεύεται την αποτυχία του καπιταλιστικού συστήματος να εξασφαλίσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τους πολίτες του.
Στην Barbara το θέμα του διαίρεσης της Γερμανίας και το αναπόφευκτο τέλος αυτού του ακατανόητου διαχωρισμού, αντιμετωπίζεται μέσα από τη ιστορία μιας ερωτευμένης γυναίκας, στη ζωή της οποίας κυριαρχεί ο φόβος της επιτήρησης που διαπερνά ολοκληρωτικά τις διαπροσωπικές της σχέσεις.
Καλοκαίρι στη ΛΔΓ το 1980. Η γιατρός Μπάρμπαρα, επηρεασμένη από το γενικό κλίμα φυγής έχει κάνει αίτηση να μεταναστεύσει στο Δυτικό Βερολίνο όπου βρίσκεται ο αγαπημένος της. Για το λόγο αυτό τιμωρείται με δυσμενή μετάθεση σε ένα επαρχιακό παραλιακό νοσοκομείο. Εκεί συναντά τον Αντρέ, διευθυντή του νοσοκομείου ο οποίος ζει μια κατάσταση ανάλογη με τη δική της.
Προφανώς για παρόμοιους πειθαρχικούς λόγους βρίσκεται καθηλωμένος στις ακτές της Βαλτικής, ενώ φαίνεται υποχρεωμένος να δίνει στην Υπηρεσία Ασφαλείας (Στάζι) πληροφορίες για τους ασθενείς, το προσωπικό και φυσικά την Μπάρμπαρα. Η ηρωίδα μας, σαν φάντασμα που παρασύρεται από τη ζωή, αρχικά θεωρεί την νέα κατάσταση ως παιχνίδι αναμονής μέχρι τη πολυπόθητη στιγμή που ο εραστής της θα οργανώσει την απόδρασή της. Απόμακρη και μελαγχολική, ζει απομονωμένη, κλεισμένη ερμητικά στον εαυτό της με τις αισθήσεις και τα συναισθήματά της νεκρωμένα. Το νέο της διαμέρισμα, οι γείτονες της, οι συνάδελφοι, οι ομορφιές της καλοκαιρινής υπαίθρου δεν της προσφέρουν ευτυχία ή έστω ανακούφιση.
Πολύ καλή στο επάγγελμά της, προσέχει ιδιαίτερα τους νέους ασθενείς της και είναι ψύχραιμη με τους συναδέλφους της. Το ευγενικό πρόσωπο, το γεμάτο θέρμη και κατανόηση χαμόγελο του διευθυντή που αναγνωρίζει τις επαγγελματικές της ικανότητες, την συμπονά, την φροντίζει, την καλύπτει όταν βοηθά μια νεαρή να το σκάσει, την μπερδεύουν. Οι προθέσεις του είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό για αυτήν: την κατασκοπεύει ή είναι ερωτευμένος μαζί της;
Και αυτή η ανασφάλεια την κάνει, όσο η ημέρα της προγραμματισμένης διαφυγής πλησιάζει, να χάνει την αυτοπεποίθησή της και την πίστη στα σχέδιά της. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο όταν βρίσκεται στην ανάγκη να πάρει επείγουσες αποφάσεις που ξεπερνούν τη δική της ζωή και ελευθερία και αφορούν ασθενείς της για τους οποίους προσωποποιεί τη μοναδική ελπίδα.
Τότε για πρώτη φορά αποχωρίζεται το ψυχρό προσωπείο της, αφήνει ελεύθερα τα καλύτερα στοιχεία του χαρακτήρα της και παραδίδει μαθήματα αυταπάρνησης, θέλησης για ζωή, πραγματικής αγάπης, αυτοθυσίας και ηθικού σθένους.
Ο Petzold, η ζωή του οποίου καθορίστηκε από το γεγονός οι γονείς του πέρασαν με νόμιμες διαδικασίες από την αριστερή πλευρά στη δεξιά, αλλά κράτησαν πάντα ζωντανές τις σοσιαλιστικές τους αναμνήσεις και δεν ενσωματώθηκαν στη νέα κουλτούρα, δείχνει εδώ να αναλογίζεται και για τη δική του τύχη. Με απλό, μινιμαλιστικό και παράλληλα γλαφυρό και ρεαλιστικό ύφος, αποτυπώνει μια δύσκολη εποχή της Γερμανίας και όχι μόνον. Μεταφέρει χωρίς διδακτισμούς ή δογματισμούς καθαρά τα αδιέξοδα της συγκεκριμένης κοινωνίας, το κλειστοφοβικό κλίμα, τον διαρκή εκφοβισμό, την παντελή στέρηση ατομικής ελευθερίας. Και μέσα σε όλα αυτά, καταφέρνει να περάσει, κυρίως στο ανατρεπτικό τέλος του φιλμ, με ευφυή τρόπο μηνύματα αισιοδοξίας, ρομαντισμού και ανθρωπιάς.
Η ηρωίδα του δεν αποτελεί μόνον το σιωπηλό σύμβολο των καταπιεσμένων στις χώρες του αποκαλούμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι το παγκόσμιο σύμβολο κάθε καταπιεσμένης ανθρώπινης ύπαρξης, άνδρα ή γυναίκας οπουδήποτε στη γη κυριαρχούν αυταρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα.
Η Νίνα Χος, μία από τις καλύτερες θεατρικές και κινηματογραφικές ηθοποιούς της σύγχρονης Γερμανίας, (εδώ στην πέμπτη της συνεργασία με τον σκηνοθέτη), αποδίδει εσωτερικά και αυθεντικά το ρόλο μιας γυναίκας διχασμένης ανάμεσα σε δύο άνδρες και δύο αντίπαλα κοινωνικά συστήματα.
Μιας γυναίκας σε συναισθηματικό τέλμα που όποια απόφαση και να πάρει, θα είναι σε άμεση εξάρτηση από την κρατούσα πολιτική κατάσταση. Το δίλημμα μεταξύ της υπόσχεσης ευημερίας του καπιταλισμού και του σοσιαλιστικού ονείρου αποδεικνύεται οδυνηρό.
Η ταινία τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο 62ο Φεστιβάλ Βερολίνου (2012) και διεκδίκησε το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, (2013), ενώ απέσπασε μεγάλο αριθμό διακρίσεων στα Φεστιβάλ όλου του κόσμου. Γερμανία 2012. Διάρκεια: 105΄. Σκηνοθεσία: Christian Petzold. Σενάριο: Christian Petzold, Harun Farocki. Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock.
Η κινηματογραφική ομάδα του Cine ΑΡΓΩ σας προσκαλεί στην ταινία "καφές και τσιγάρα".
Γραφει ο/η Administrator
Η κινηματογραφική ομάδα του Cine ΑΡΓΩ σας προσκαλεί για έναν καφέ κι ένα τσιγάρο,την Πέμπτη 3/11 και ώρα 20:30 στο Κέντρο Νεότητας Χαλανδρίου (Αντιγόνης 56 & Δαναΐδων), παρέα με ένα απίστευτο cast ηθοποιών, τραγουδοποιών και άλλων,στην προβολή της εξαιρετικής ταινίας του Jim Jarmusch"Coffee and cigarettes" (Καφές και τσιγάρα).
Παραγωγή: ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ιταλία - 2003
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jim Jarmusch
Πρωταγωνιστούν: Bill Murray, Roberto Benigni, Steve Buscemi, Tom Waits, Iggy Pop, Cate Blanchett,
Jack White, Meg White, The RZA, The GZA, Steve Coogan, Alfred Milina, Taylor Mead,
Katy Hansz, Isaac de Bankole`, Bill Rice και άλλοι...
Διάρκεια: 95΄
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
"Ερωτική Επιθυμία" από το Σινέ - Δράση στο ΤΥΠΕΤ. Ένα πραγματικό αριστούργημα.
Γραφει ο/η Administrator
Τετάρτη, 02 Νοεμβρίου 20:15.
Ερωτική Επιθυμία , Wong Kar-Wai, 2000, Κίνα: Ένα πραγματικό αριστούργημα, μια ολοκληρωτική επίθεση που συνταράσσει τις αισθήσεις και του πιο δύσκολου θεατή. Τον κερδίζει από την πρώτη στιγμή και τον μεταφέρει σε έναν κόσμο γεμάτο κρυφό ερωτισμό και παράξενο ρομαντισμό. Το φιλμ κατέκτησε 31 Διεθνή Κινηματογραφικά Βραβεία σε όλα τα μεγάλα Φεστιβάλ και Ακαδημίες Κινηματογράφου: Κάννες, Γαλλία, Γερμανία Χόνγκ Κόνγκ, Ασία, Αργεντινή, Μεγάλη Βρετανία για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, κινηματογράφηση, ερμηνείες. Επίσης είχε 23 επιπλέον Υποψηφιότητες για άλλα βραβεία.
Σ’ έναν κόσμο 6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων δεν χρειάζεσαι παραπάνω από έναν για ν'αλλάξει η ζωή σου
Γραφει ο/η Administrator
"The Visitor" από το Cine-Δράση: Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, 8:15μμ, στο ΤΥΠΕΤ
Μια ακόμα ταινία για τη μετανάστευση; Όχι, αλλά μια ταινία που με αφορμή τη συνάντηση «ντόπιων» και «ξένων» μιλάει για τη μεταναστευτική πολιτική, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ξενοφοβία, την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και τις ασυνήθιστες και απρόσμενες φιλίες ανάμεσα σε ανθρώπους που διαφέρουν στα πάντα: την καταγωγή και την εθνική τους κουλτούρα, την οικονομική και κοινωνική τους θέση, τον χαρακτήρα και τον τρόπο να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους. Ένα φιλμ για την δυνατότητα να συναντήσει κάποιος τη χαρά και την ευτυχία στα πλέον απίθανα μέρη, στις πλέον δύσκολες καταστάσεις.
Ως «επισκέπτες» (visitors) στην ταινία εννοούνται όλοι. Και ο βέρος αμερικανός που επιστρέφει μετά από μακρά απουσία στο σπίτι του στην Νέα Υόρκη, ως ξένος εξαιτίας των συνθηκών που τον υποχρέωσαν να ζει και να δουλεύει σε άλλη πολιτεία και ο καθένας από τους μετανάστες που συναντά. Είτε πρόκειται για αυτούς που, εν αγνοία του, έχουν εγκατασταθεί στο σπίτι του, είτε για αυτούς που γνωρίζει στην πορεία να αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον σε μια ξένη γη, για να παραμένουν πάντα «ξένοι» και «προσωρινοί». Ο Γουόλτερ είναι 62 χρόνων και διδάσκει Οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Είναι μονόχνοτος και κυνικός και μετά το θάνατο της γυναίκας του έχει χάσει το πάθος για τη ζωή, το γράψιμο και τη διδασκαλία.
Βυθισμένος στη ρουτίνα της καθημερινότητας, αποπειράται να γεμίσει τη μοναξιά και το συναισθηματικό κενό του, μαθαίνοντας κλασικό πιάνο, τη μεγάλη αγάπη της νεκρής συζύγου. Όταν το πανεπιστήμιο τον στέλνει σε ένα συνέδριο στο Μανχάταν επιστρέφει στο διαμέρισμά του και αιφνιδιάζεται βρίσκοντας εκεί ένα νεαρό ζευγάρι μεταναστών. Ο Σύρος Τάρεκ ταλαντούχος μουσικός, που κερδίζει τα προς το ζην παίζοντας στο δρόμο και σε μπαράκια της Νέας Υόρκης και η Σενεγαλέζα Ζαϊνάμπ, δεν έχουν «καταλάβει» το σπίτι, απλά έχουν πέσει θύματα υπενοικίασης από τον άνθρωπο που ο Ουόλτερ είχε εμπιστευτεί τα κλειδιά του διαμερίσματος. Στην αρχή τους ζητά να φύγουν, αλλά όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν έχουν άλλη στέγη, τους επιτρέπει να μείνουν μαζί του μέχρι να βρουν μόνιμο καταφύγιο.
Την αρχική αμηχανία και τις πρώτες δυσκολίες διαδέχεται μια ευχάριστη συμβίωση και σε αυτό θα παίξει καταλυτικό ρόλο ο ανοιχτόκαρδος Τάρεκ, που συγκινημένος από την φιλοξενία επιμένει να διδάξει τον καθηγητή αφρικανικό τύμπανο. Ο μεσήλικας και παραιτημένος καθηγητής ενθουσιάζεται από της ζωηράδα και το δυναμισμό αυτού του άγνωστου για αυτόν είδους μουσικής και η επαφή με τους καινούργιους φίλους ανοίγει μπροστά του ένα καινούργιο κόσμο γεμάτο ρυθμό και έντονα συναισθήματα, ενώ ξυπνά μέσα του το θαμμένο ενδιαφέρον για ζωή.
Ο Ουόλτερ αφήνει το παρελθόν πίσω του, αναγεννιέται και για πρώτη φορά μετά από καιρό δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για κάτι, αρχικά για τη μουσική στη συνέχεια για τους ανθρώπους γύρω του. Στην πορεία, του δίνεται η ευκαιρία να γευτεί τη χαρά να βοηθάς τον εαυτό σου μέσα από τη βοήθεια στους άλλους. Γιατί έρχεται η μοιραία στιγμή που η αστυνομία θα ανακαλύψει τυχαία, πως ο Τάρεκ δεν διαθέτει άδεια παραμονής, γεγονός που ισχύει για τη Ζαϊνάμπ και τη μητέρα του νεαρού, οι οποίες κατά συνέπεια αδυνατούν να τον βοηθήσουν στην δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται. Ο Τάρεκ κινδυνεύει με απέλαση και το δύσκολο έργο της αποτροπής της αναλαμβάνει με μεγάλη προθυμία ο Ουόλτερ.
Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Thomas McCarthy, εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς παρουσιάζοντας την πρώτη του ταινία, «Station Agent», στο Φεστιβάλ του Sundance. Το φιλμ προβλήθηκε στη Μέση Ανατολή στο πλαίσιο ενός προγράμματος πολιτιστικής προσέγγισης στο οποίο συμμετείχε και ο σκηνοθέτης. Σε αυτό το ταξίδι ο McCarthy, είδε από κοντά το βαθύ χάσμα που χωρίζει τους Αμερικανούς πολίτες από τους Ασιάτες. «Έμεινα κατάπληκτος από το πόσα λίγα γνωρίζω, για την περιοχή, για τους ανθρώπους, τη κουλτούρα. Η χώρα μου έχει επηρεάσει τις κοινωνίες των τόπων αυτών, με τις συνεχείς στρατιωτικές επεμβάσεις. Με όλα τα θλιβερά νέα των ειδήσεων και το δράμα που εκτυλίσσεται, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι άνθρωποι υπάρχουν και από τις δυο πλευρές, που οδηγούνται στο μίσος με ανεπανόρθωτες συνέπειες. Έμεινα άναυδος από τους καλλιτέχνες που συνάντησα εκεί. Με το πάθος και το ταλέντο τους. Αυτοί αποτελούν τη μαγιά που έπλασε τον Τάρεκ». Αυτή ήταν και η αφορμή της δεύτερης σκηνοθετικής και σεναριακής του προσπάθειας, που είχε σαν αποτέλεσμα το «The Visitor».
Η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία αποτελώντας στην αρχή την αποκλειστική, αλλά καθοριστική δίοδο επικοινωνίας ανάμεσα στον Ουόλτερ και τον Τάρεκ. Το μεγάλο ατού της ταινίας είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, ιδιαίτερα Richard Jenkins (Ουόλτερ), Haaz Sleiman, (Τάρεκ) και Hiam Abbass (μητέρα του Τάρεκ, γνωστή σε εμάς από την ισραηλινή ταινία «Η λεμονιά»).
Ειδικότερα ο Richard Jenkins βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα, ερμηνεύοντας ήρεμα και δυνατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δικαίως τιμήθηκε με υποψηφιότητα για Oscar. Το υπόλοιπο καστ συνδράμει επαρκέστατα την προσπάθεια και έτσι παραδίδεται στο κοινό μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, ένα ρεαλιστικό, λεπτοδουλεμένο δράμα χαρακτήρων με χιουμοριστικές πινελιές και πλήρη αποφυγή μελοδραματικών εντάσεων. Ένα φιλμ κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού, το οποίο εστιάζει κυρίως στην αδικαιολόγητα αρνητική αντιμετώπιση που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι αραβικής καταγωγής κάτοικοι των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Το φιλμ απέσπασε 18 Βραβεία, ενώ ήταν υποψήφιο και για 39 ακόμα διακρίσεις στα Φεστιβάλ όλου του κόσμου.
ΗΠΑ, 2007. Διάρκεια: 108΄. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Thomas McCarthy.
Πρωταγωνιστούν: Richard Jenkins, Haaz Sleiman, Danai Jekesai Gurira, Hiam Abbass, Marian Seldes, Maggie Moore, Michael Cumpsty, Bill McHenry Richard Kind.