Vrilissiotika Nea

Τετάρτη 4 Μαΐου 2016, 8:15μμ στο Πάρκο Μίκης Θεοδωράκης (ΤΥΠΕΤ) προβάλλεται από το Cine Δράση η ταινία "Σκυλιά στη Χλόη".

“Σκυλιά στη Χλόη” (Lawn Dogs)
Αγγλία 1997. Διάρκεια: 91΄. Σκηνοθεσία: John Duigan. Σενάριο: Naomi Wallace. Πρωταγωνιστούν: Sam Rockwel, Mischa Barton, Christopher McDonald, Kathleen Quinlan, Bruce McGill.
Είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρει κάποιος στο χαρτί τα πολλά και έντονα θετικά συναισθήματα που προκαλεί η παρακολούθηση αυτής της ταινίας. Αλλά το βέβαιο είναι ότι όποιος τη δει, θα τη θεωρήσει ένα από τα ωραιότερα παραμύθια στο πανί και θα θέλει να την δει πάλι και πάλι. Ένα έργο μοντέρνο, αλληγορικό, ωμό και τρυφερό για τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους, τις κοινωνικές διακρίσεις, την ανθρώπινη μοναξιά και την παιδική αθωότητα, από την οποία βιαζόμαστε να απαλλαγούμε και όταν αυτό συμβεί την αναζητάμε απεγνωσμένα.
Σε ένα κουκλίστικο προάστιο, με το επιτηδευμένο όνομα Camelot Gardens (Οι κήποι του Κάμελοτ, που παραπέμπει στο θρυλικό κάστρο και τις ρομαντικές ιστορίες που το συνοδεύουν), ειδικά κατασκευασμένο για να κατοικούν πλούσιοι, περίφραχτο με ιδανικά σχεδιασμένους δρόμους και υπέροχα διαμορφωμένα γκαζόν μετακομίζει μια τριμελής οικογένεια. Ο αψεγάδιαστος χώρος που την περιβάλλει, η αποστειρωμένη και τέλεια κατοικία τους, το γυαλιστερό κάμπριο ξεγελούν και δίνουν την αίσθηση ότι τα πάντα λειτουργούν ομαλά χωρίς προβλήματα. Στην πραγματικότητα η εικόνα κρύβει, όχι πολύ καλά, το νεοπλουτισμό, το ρατσισμό και την κακία, την εμπορευματοποίηση των σχέσεων, την ελαφρότητα, τον κυνισμό, την αδιαφορία και την έλλειψη αισθημάτων. Ο πατέρας κάνει σχέδια για την προεκλογική του εκστρατεία και αναπτύσσει φιλίες με τους γείτονες για να διευρύνει την επιρροή του. Η μητέρα σκοτώνει την πλήξη της υποκύπτοντας στα χάδια ενός πολύ μικρότερού της νεαρού. Η δεκάχρονη κόρη Ντέβον είναι ασυνήθιστα υπέροχη και πολύ διαφορετική από την υπόλοιπη οικογένεια. Οι γονείς της, την μεταχειρίζονται σαν εθνικό θησαυρό, την προστατεύουν από έντονες συγκινήσεις, ατυχήματα ακόμα και δυνατούς θορύβους. Όλος ο υλικός κόσμος είναι στα πόδια της, αλλά δεν της παρέχουν τίποτα από όσα έχουν ανάγκη τα παιδιά. Της στερούν την αγάπη, τη ζεστασιά, την τρυφερότητα, τα παραμύθια, την ίδια την παιδική ηλικία. Το νεαρό κορίτσι, παρακολουθεί αγανακτισμένο και επικριτικά την πραγματικότητα γύρω του, ασφυκτιά από τη συμπεριφορά των γονιών του, επαναστατεί και αρνείται να συμβιβαστεί και να περιοριστεί στα όρια που του καθορίζουν. Ζει στον δικό του ψεύτικο μαγικό κόσμο, καταναλώνει όλη τη γοητεία της προεφηβικής ηλικίας του, σε συμπεριφορές εκτόνωσης όπως κραυγές από τη στέγη του σπιτιού μέσα στην νύχτα, ενώ διηγείται συνεχώς ιστορίες για την Μπάμπα Γιαγκά (πνεύμα του δάσους και κυρά της μαγείας στη Σλάβικη, κυρίως ρώσικη μυθολογία).
Τους τέλειους χλοοτάπητες φροντίζει ο Τρεντ, ένας ασυνήθιστος νεαρός 21 χρόνων, γιος βετεράνου του πολέμου της Κορέας, πρώην αθλητής καταδύσεων, με ένα τραύμα από σφαίρα στην κοιλιά. Εκπρόσωπος του «απόλυτου τίποτα», κυκλοφορεί συνεχώς με τα ίδια λεκιασμένα ρούχα και κυρίως χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα για αυτόν και το παρελθόν του. Η κατοικία του είναι ένα μικρό απεριποίητο τροχόσπιτο, σε ένα ξέφωτο, ενός γειτονικού στο προάστιο δάσους, που δίνει την αίσθηση ότι έχει ξεφύγει από τις σελίδες κάποιου παραμυθιού. Η σιωπηλή και αξιοπρεπής συμπεριφορά του προκαλεί την έντονη περιέργεια των σνομπ κατοίκων του προαστίου, τόσο που δύο αλαζόνες νεαροί χωρίς θυμό, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, μόνο από πλήξη και αδιαφορία, αρχίζουν να τον παρενοχλούν συστηματικά.
Ο Τρεντ και η Ντέβον γνωρίζονται κάτω από περίεργες συνθήκες και ανάμεσα τους, αργά και δειλά, αναπτύσσεται μια δυνατή και ασυνήθιστη φιλία. Τους ενώνει η ίδια ελευθερία σκέψης, έκφρασης και δράσης, η ίδια απέχθεια για την αποστειρωμένη, στάσιμη και υποκριτικά σεμνότυφη κοινότητα και τη θλιβερή πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Τους ενώνει το γεγονός ότι και οι δυο, όπως δείχνουν τα σημάδια τους, έφτασαν κάποτε πολύ κοντά στο θάνατο και αδυνατούν να επιστρέψουν σε αυτό που οι άλλοι αποκαλούν «φυσιολογική» ζωή. Αυτός είναι απόβλητος και αυτή αισθάνεται «ξένη». Ο ένας βρίσκει στον άλλον αυτό που ψάχνουν: κάποιον να τους νοιάζεται. Η τρυφερή και αθώα σχέση τους προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς στους φύλακες της ηθικής, συνειρμούς που εντείνονται καθώς οι δύο φίλοι δεν κάνουν καμία προσπάθεια να τους αντικρούσουν. Το αγόρι βρίσκεται σε κίνδυνο και η Ντέβον του χαρίζει μαγικά αντικείμενα: μια πετσέτα που κάνει τα ποτάμια να φουσκώνουν και μία τσατσάρα, χάρη στην οποία φυτρώνουν δάση που τον κρύβουν από τους διώκτες του. Η ατμόσφαιρα γίνεται σταδιακά εκρηκτική, πυροδοτούμενη από τις ταξικές διαφορές, την υποκρισία και τη μισαλλοδοξία. Αλλά, καθώς πλησιάζει η τελική έκρηξη, έρχεται το λυτρωτικό φινάλε που κάνει τον θεατή να εύχεται να ήταν και εφικτό.
Ο σκηνοθέτης κάνει μια ταινία, με πολλά στοιχεία από τη λαογραφία και τα παραμύθια. Από τις πιο όμορφες σκηνές της το υπέροχα φωτισμένο στόλισμα ενός πανύψηλου δέντρου με αμέτρητες κατακόκκινες κορδέλες. Αποκορύφωμα της αφήγησης είναι η κατάρριψη του μύθου του «σκληρού» χαρακτήρα του Τρεντ, μέσα από την γνωστοποίηση της σχέσης του με τους γονείς του και την αποκάλυψη των συνθηκών που τον οδήγησαν στην επιλογή του συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Πολύ καλοί στους ρόλους του η Mischa Barton και ο Sam Rockwell, αναδεικνύουν με την παρουσία τους το υπέροχο σενάριο της Naomi Wallace.

Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=5eCjLuKID8A το trailer της ταινίας.

Μια εξαιρετικά επίκαιρη ταινία του 2013 από την Εσθονία-Γεωργία. Τετάρτη 30 Μαρτίου, 8.15 το βράδυ, ΤΥΠΕΤ.

Η ταινία είναι ένας λυρικός, τρυφερός, συγκινητικός, συνδυασμός εθνικού και προσωπικού δράματος, μια αλληγορία για την μεγαλύτερή απώλεια του πολέμου: το χάσιμο της ανθρωπιάς.

Δεν είναι πολεμική, ούτε περιπέτεια αν και διαθέτει τέτοια στοιχεία. Δεν έχει σεξ, δεν έχει περίπλοκη υπόθεση, ούτε πολυπρόσωπο καστ.

Με μόλις τέσσερα κύρια πρόσωπα καταφέρνει να αφηγηθεί μια ιστορία που σκιαγραφεί τον παραλογισμό του πολέμου και θέτει προφανή ανθρωπιστικά και αντιπολεμικά ερωτήματα και άλλα πιο βαθιά όπως η έννοια της πατρίδας του δικαίου, της πίστης και της ελευθερίας.

Αντιτάσσει τη φρόνηση ενάντια στην τυφλή βία, διαθέτει τίμια συναισθηματική ειλικρίνεια και ρεαλισμό, διανθισμένα με χιούμορ, συγκίνηση και αισιοδοξία που προκύπτει από το γεγονός ότι υπάρχει πάντα κάποιος, μέσα στα συντρίμμια του πολέμου, που αντιστέκεται στην αισχρότητα, την οδύνη και το σπαραγμό.

Η ιστορία έχει ως εξής: Βρισκόμαστε στο 1992, στη Δημοκρατία της Αμπχαζίας, στη Μαύρη Θάλασσα. Ακολουθώντας το αποσχιστικό κύμα που διέλυσε την πρώην Σοβιετική Ένωση και κατέστρεψε οικονομικά και κοινωνικά τις δημοκρατίες και τις επί μέρους εθνότητες που την αποτελούσαν, η Αμπχαζία -οι κάτοικοι της οποίας είναι Μουσουλμάνοι- επιδιώκει να αυτονομηθεί από την Γεωργία, ο πληθυσμός της οποίας είναι Χριστιανικός. Φονταμενταλισμοί, εθνικισμοί, φυλετικοί ρατσισμοί, τεχνητές διαιρέσεις, τεχνητά μίση και τεχνητοί (μισθοφορικοί) στρατοί, οδηγούν τα πράγματα στο απροχώρητο.

Και επειδή κανένας δεν υποχωρεί από τις θέσεις του ένας σκληρός και βίαιος πόλεμος προκύπτει ανάμεσα στις δυο χώρες. Σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο των πολεμικών επιχειρήσεων, βρίσκεται ένα ερειπωμένο χωριό, που κατοικούνταν κυρίως από Εσθονούς, η πλειοψηφία των οποίων το έχει εγκαταλείψει και έχει επιστρέψει στην Εσθονία.

Τώρα έχουν απομείνει μόνον δύο άνθρωποι - σύμβολα της αξιοπρεπούς δυστυχίας κάθε πολίτη που βλέπει τον τόπο του να ρημάζεται. Ο σοφός Ίβο, ένας φιλήσυχος, ειρηνιστής και γενναιόδωρος ηλικιωμένος μαραγκός, που είναι αποφασισμένος να μείνει για πάντα εκεί, έστω και αν είναι ο τελευταίος και μοναδικός άνθρωπος στο χωριό και ο φίλος του, ο καλλιεργητής Μάρκους, που επιθυμεί να φύγει αφού όμως προηγουμένως μαζέψει τη σοδειά από τις μανταρινιές του.

«Όχι τόσο για τα χρήματα, τα οποία, ναι, θα είναι πολλά, αλλά γιατί είναι κρίμα να πεταχτούν τα μανταρίνια», λέει. Ο Ίβο μένει ουδέτερος, δεν επιλέγει πλευρά ως προς την πολεμική διένεξη αλλά κρατά βαθιά αντιπολεμική στάση, η οποία πηγάζει από τα αντανακλαστικά του για επιβίωση, την ανάγκη του να περιποιηθεί τη γη του, αλλά και από προσωπικά, οικογενειακά, τραυματικά βιώματα. Μετά από μια πολεμική σύγκρουση πολύ κοντά στο όμορφο περιβόλι οι δύο φίλοι βρίσκουν και ο Ίβο περιθάλπει στο σπιτικό του δύο βαριά τραυματισμένους αντιπάλους, τον Τσετσένο μισθοφόρο Άχμεντ, που πολεμά στο πλευρό των Αμπχάζιων και τον Γεωργιανό Νίκο.

Οι δύο ορκισμένοι εχθροί διεξάγουν στην αρχή τις δικές τους «πολεμικές επιχειρήσεις», κάτω από την κοινή, τώρα, στέγη τους. Αλλά ο Ίβο παρεμβαίνει αποφασιστικά. Κηρύσσει το χώρο «ζώνη αναγκαστικής ανακωχής» και τους απαγορεύει να λύσουν τις θρησκευτικές και εθνικές διαφορές τους μέσα στο σπίτι του. Μια απαγόρευση που κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να την διασφαλίσει. Οι δύο αντίπαλοι μένουν χωρίς επιλογές, σχεδόν σε ομηρία, με επιδιαιτητή ένα γέροντα.

Σταδιακά οι σωματικές πληγές τους γιατρεύονται και το αρχικό μίσος που τους χωρίζει, δίνει τη θέση του στην κατανόηση. Κάτι η επιμονή του Ίβο, κάτι οι ίδιες οι εξελίξεις υπενθυμίζουν το αυτονόητο: ότι εκεί, σε μια πανέμορφη γωνιά της γης, μέσα στο όργιο της δημιουργίας οι άνθρωποι μπορούν να επιζήσουν απλά, όμορφα και κυρίως ειρηνικά και αρμονικά.

Η σκηνοθεσία του Zaza Urushadze είναι απλή, λιτή, διακριτική, γεμάτη λεπτομέρειες και σασπένς. Το σενάριο κερδίζει σε αληθοφάνεια και αγωνία. Η κάμερα και οι πρωταγωνιστές είναι τοποθετημένοι σε ελάχιστα μέρη: το μικρό, αλλά γεμάτο φιλοξενία και καλοσύνη σπίτι του ΊΒο, τα λασπωμένα από την ασταμάτητη βροχή δρομάκια γύρω από το σπίτι, τα χωράφια με τις μανταρινιές που σχεδόν πρωταγωνιστούν στην ταινία.

Μέσα σε αυτή τη "φτωχογειτονιά" όμως, υπάρχουν καλοστημένοι χαρακτήρες, πλούσιες, εκφραστικές και λιτές ερμηνείες και από τους τέσσερις πρωταγωνιστές, ιδιαίτερα τον Lembit Ulfsak, που υποδύεται τον Ίβο και ουσιαστικά δίνει τον παλμό της ταινίας.

Ανθρώπινο σινεμά, που δεν κραυγάζει, δεν μιλάει για υπερήρωες αλλά για σκέψεις και αισθήματα και μαλακώνει το μυαλό, την καρδιά και τα μάτια. Τα πάντα συμβαίνουν φυσικά, παρόλο που βρισκόμαστε σε πολεμικές συνθήκες. Οι άνθρωποι ζουν, αναπνέουν, πονάνε, ερωτεύονται (και ας έχει ο έρωτας τη μορφή μιας φωτογραφίας σε ένα μικρό κάδρο), πεθαίνουν και μισούν. Μόνον το μίσος, λέει ο σκηνοθέτης, προκύπτει τεχνητά. Οι εχθροί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν κι ας πιστεύουν σε άλλο θεό, κι ας έχουν διαφορετική πατρίδα.

Υποψήφια για έναν μεγάλο αριθμό κινηματογραφικών βραβείων, ανάμεσα τους αυτό της Χρυσής Σφαίρας και του Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (2013), τα «Mανταρίνια» αποτελούν μια σπουδαία ταινία, τοποθετημένη σε ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό πλαίσιο. Παραγωγή 2013. Διάρκεια: 87’. Σκηνοθεσία - Σενάριο: Zaza Urushadze. Πρωταγωνιστούν: Lembit Ulfsak, Elmo Nüganen, Giorgi Nakashidze, Mikheil Meskhi, Raivo Trass.