Είναι γνωστή η παλαιά ρήση του λαού μας : «Ο στρατός είναι το καλύτερο σχολείο». Εμείς το ξεχάσαμε. Και μαζί με μας και όλοι οι Έλληνες.
Και μη πάει στο μυαλό μας, ότι κάποτε στο στρατό μάθαιναν και γράμματα. Αυτό είναι αλήθεια . Κάποτε, όταν ο αναλφαβητισμός έπληττε την Πατρίδα μας, οι αγράμματοι οπλίτες, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας τους, μάθαιναν κάποια στοιχειώδη γραφή και ανάγνωση. Τότες, οι στρατιώτες δεν είχαν, βέβαια, κινητά τηλέφωνα για την επικοινωνία τους και έπρεπε να γράφουν και να διαβάζουν κανένα γράμμα.
Φυσικά και τότε και τώρα, οι στρατεύσιμοι πρέπει πρώτα από όλα στη στρατιωτική τους θητεία να μάθουν να είναι μαχητές, με σκοπό να μπορούν να πολεμήσουν για την εξασφάλιση και σωτηρία της Πατρίδας.
Δυστυχώς οι νεοέλληνες, των τελευταίων δεκαετιών, θολωμένοι από άλλες προτιμήσεις και προτεραιότητες , ξεχάσαμε, ότι η ύπαρξη όλων των άλλων αγαθών εξαρτάται από τη πρωταρχική, ακόμη, ύπαρξη της Πατρίδας. Και λέω ακόμη, γιατί πολλοί «αναλυτές» της επικαιρότητας και ειδικά κάποιοι από εκείνους, που τα «ξέρουν όλα», διακηρύσσουν, γραπτά και προφορικά, ότι η ύπαρξη Ένοπλων Δυνάμεων, είναι περίπου χωρίς νόημα. Και οπωσδήποτε έχει μεταβληθεί σημαντικά η διαδικασία της επίλυσης των διαφωνιών μεταξύ γειτόνων, αλλά είναι πολύ μακριά ακόμη η ώρα εκείνη, που θα λύνονται όλες οι διαφορές στο τραπέζι των συζητήσεων. Και μάλιστα και ο αδύνατος, ακόμη, στρατιωτικά , θα βρίσκει οπωσδήποτε το δίκιο του.
Το θέμα, όμως, είναι πολύ σοβαρό και δεν αναπτύσσεται σε ένα μικρό άρθρο. Ποιος, άραγε, ανθρώπινος νους , όσο ειδικός και αν είναι, μπορεί να χωρέσει τέτοια πελώρια θέματα, όπως το θέμα της ακεραιότητας της Πατρίδας. Εκείνο όμως, που όλοι μας ,ακόμη και οι άσχετοι με την έννοια στρατός, γνωρίζουμε, ότι αξιόμαχος στρατός δεν συγκροτείται από τη μια μέρα στην άλλη, ως δια μαγείας. Ούτε τα στελέχη δημιουργούνται αυθωρεί, αλλά ούτε και οι νέοι μας μεταμορφώνονται σε μαχητές μέσα σε λίγες ώρες. Όταν μάλιστα το όλο κλίμα ευζωίας είναι αρνητικότατο σε κάθε έννοια προσφοράς στο γενικό [και μάλιστα μελλοντικό] καλό.
Είναι όμως προετοιμασμένοι οι νέοι μας να «δεχθούν» την εκπαίδευση; Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας συμπολίτης μας, που να απαντήσει θετικά σε αυτό ερώτημα. Για να μη παρεξηγηθώ, όμως, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ¨Έλληνες που αγαπούν και λατρεύουν ακόμη την Πατρίδα τους. Ασφαλώς και υπάρχουν. Θα τολμούσα να πω, ότι σχεδόν όλοι οι συμπατριώτες μας αγαπούν τη χώρα τους . Αλλά ο καθένας μας, με τον τρόπο το δικό του και από τη σκοπιά τη δική του. Βασική αρχή : το βάρος να το σηκώνουν οι άλλοι. Εγώ θα απολαμβάνω τα αγαθά της ασφάλειας, που μου παρέχουν εκείνοι, που δεν μπορούν να «πληρώσουν» ή να απαλλαγούν από τη θητεία.
Κάποιοι μάλιστα την έννοια της Πατρίδας την έχουν εύπλαστη. Άλλοτε ευγενική και φιλόστοργη στους ξένους και άλλοτε γρανίτη και άκαμπτη. Εξαρτάται από τη διάθεσή τους , τουτέστιν τα συμφέροντα και συναισθήματα της στιγμής.
Το δεδομένο είναι ότι η στρατιωτική θητεία υπάρχει και, παρά τα όσα συζητούνται ή ζητούνται, φαίνεται ότι θα υπάρχει στην Ελλάδα, για απροσδιόριστο χρόνο.
Στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας λαμβάνουν χώρα πολύ σοβαρά θέματα ,τα οποία δυστυχώς τα αγνοούμε. Ο στρατός ήταν και παραμένει ένα μεγάλο Σκολειό για τη ζωή των νέων μας. Αυτό το αναγνωρίζουμε όλοι μας. Εμείς, που υπηρετήσαμε ως λειτούργημα το στρατό, αλλά και οι υπόλοιποι ,όσοι υπηρέτησαν τη θητεία τους ή και πιο πολύ το ξέρουν οι γονείς, οι οποίοι έστειλαν, ό,τι πολυτιμότερο είχαν στη διάθεση της Μεγάλης Μάνας. Το ξέρουμε όλοι, ότι ο χρόνος που υπηρετούμε την Πατρίδα δεν είναι χρόνος «νεκρός», που δε μετράει.
Σε μια κρίσιμη φάση της ζωής των νέων, τους διακόπτουμε τις σπουδές ,τη καριέρα τους και τους απομακρύνουμε από το οικογενειακό και επαγγελματικό τους περιβάλλον και τους καλούμε να προσφέρουν υπηρεσίες πολύ σοβαρότερες. Να τους προετοιμάσουμε για το ύψιστο ανθρώπινο ηθικό καθήκον: την αυτοθυσία. Αυτή η έννοια τείνει να εξαλειφθεί ακόμη και από τα λεξικά μας. Και αν ακόμη , όπως όλοι μας ευχόμαστε, δεν χρειαστεί να προσφέρει ο νέος την ίδια του τη ζωή, δηλαδή το ύψιστο ατομικό αγαθό, [όπως έκαναν χιλιάδες πρόγονοί μας ], απαιτείται όμως να προσφέρει χρόνο, προσπάθεια και πόνο, για τους άλλους.
Δυστυχώς η σημερινή κοινωνία μας, παρουσιάζει παθογένειες, όπως υπέρμετρο εγωτισμό και άμετρη επιδίωξη του ιδιωτικού συμφέροντος. Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας και κράτους έχει λάβει εικόνα δραστικά μεταλλαγμένη από τις κρατούσες οικονομικές αλληλοσυνδέσεις και επιρροές . Οι έννοιες «κράτος- έθνος» και τα εθνικά σύνορα έχουν πάρει άλλο περιεχόμενο. Άρα δεν υπάρχει το κατάλληλο κλίμα δημιουργίας προαίρεσης προσφοράς προς την πατρίδα. Αυτή είναι μια τεράστια δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι εν ενεργεία συνάδελφοί μας.
Η εκτίμηση όμως του ελληνικού λαού, όπως εκφράζεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, βρίσκεται στο ύψιστο σημείο. [Τη θέση αυτή τη χρωστάμε κυρίως σε εκείνους που προσέφεραν τόσο πολλά στο Έθνος]. Εμπιστεύεται το θεσμό των Ενόπλων Δυνάμεων περισσότερο από κάθε άλλο θεσμό.
Και τώρα, στην ειρηνική περίοδο, ο ρόλος των Ε Δ είναι σπουδαιότατος και θα έλεγα μοναδικός. Πέραν από την προετοιμασία για την πολεμική αποστολή τους.
Κατά την στρατιωτική θητεία λαμβάνει χώρα μια σοβαρή, ίσως η πιο σοβαρή μετάλλαξη της προσωπικότητας των νέων. Γίνονται από έφηβοι «άνδρες». Το αναγνωρίζουν στα παιδιά τους οι γονείς. Το αναγνωρίζουν οι νέοι στον εαυτό τους. Λαμβάνει χώρα μια σπουδαία κοινωνικοποίηση του ατόμου. Παρά τα όσα «αρνητικά» στοιχεία [ας μη ξεχνάμε ότι όλοι οι οργανισμοί έχουν και τα αρνητικά τους] το στράτευμα δίνει πολλές ευκαιρίες, για μια πολύ γόνιμη περίοδο σπάνιων εμπειριών. Είναι χώρος ,κυρίως, πρακτικής εξάσκησης, σε θέματα πειθαρχίας και βασικών αρχών κοινωνικής συνύπαρξης.
Το παράδειγμα, όμως, είμαστε πρώτα από όλους εμείς, τα στελέχη. Εμείς μάθαμε και εφαρμόσαμε, δια βίου. την περίφημη ρήση του Σόλωνα: «Άρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήση» [όταν μάθεις να κυβερνιέσαι , θα μάθεις και να κυβερνάς τους άλλους]. Την μεγάλη σημασία και αξία αυτής της ρήσεως τη βλέπουμε και σήμερα. Σήμερα, που η Δημοκρατία δίνει σε όλους το δικαίωμα να «ασκούμε» με τη ψήφο μας την εξουσία, δυστυχώς ,σχεδόν όλοι μας, έχουμε ξεχάσει τη σημασία του πρώτου μέρους της παραπάνω ρήσεως. Δεν γνωρίζουμε να κυβερνηθούμε. Και δεν είναι ντροπή το να παραδεχτούμε αυτή την άγνοιά μας.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός θλιβερού φαινόμενου. Μας φταίνε όλοι οι άλλοι, ενώ εμείς ξεχνάμε τη δική μας ευθύνη. Πως έχω, όμως, το δικαίωμα να ζητάω τις ευθύνες από τους άλλους, όταν εγώ εκπληρώνω πλημμελώς τις υποχρεώσεις μου! Η αποδοχή της ευθύνης μου προς το σύνολο είναι η πρώτη βαθμίδα του «μαθαίνω να κυβερνιέμαι». Δεν είναι «δουλική» συμπεριφορά. Αλλά μια γόνιμη και ενεργητική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, μέσα στα πλαίσια των νόμων, της ηθικής και της αισθητικής. Είναι η συνειδητή πειθαρχία και όχι η συμμόρφωση με καταναγκασμό.
Είναι αυτό, το οποίο σε όλη τη στρατιωτική μας θητεία πρέπει να εφαρμόζουμε. Το ίδιο και στον υπόλοιπο βίο μας, ως βίωμα και ως αρετή. Είναι η εκτίμηση των συνανθρώπων μας και ο σεβασμός και των δικών τους δικαιωμάτων. Κοντολογίς να ενεργούμε, ως μέλη μιας ευνομούμενης και αρμονικής κοινωνίας.
Μα θα μου πείτε, ότι αυτά είναι θέματα αγωγής. Kαι αμέσως ακούγεται η απάντηση σε μορφή ερώτησης: «τι κάνουν οι πολιτικοί;». « που είναι το Κράτος;» κλπ.
Εμείς όμως, από τη στρατιωτική μας καριέρα το έχουμε εμπεδώσει πλήρως. Δεν μπορούμε να ασκούμε, οποιαδήποτε εξουσία, αν δε νοιώθουμε το δυσβάσταχτο βάρος της ευθύνης και του καθήκοντος.
Αυτό είναι το ανεκτίμητο προικιό, που μας έδωσε ο στρατός και πρέπει να το δίνουμε και εμείς στους στρατεύσιμους νέους μας και γιατί όχι και στα παιδιά μας και όχι μόνον. Και στο εγγύς μας περιβάλλον, με το παράδειγμά μας βέβαια. Και αυτό το προσόν μπορούμε και έχουμε καθήκον να το μεταλαμπαδεύσουμε και στη λοιπή κοινωνία.
Σήμερα, που η κοινωνία μας, στη γενική περίπτωση, χωρίς όραμα, χωρίς την αίσθηση, ότι αποτελούμε ένα σύνολο εθνικό, με κοινές μοίρες και μερτικά ευθύνης για προσφορά. Τώρα που, ίσως είναι πιο ορατό το φάσμα μιας πορείας με απρόσμενες οδυνηρές συνέπειες. Τώρα, που σχεδόν όλοι, ειδικοί και μη, συμφωνούν ότι η κρίση, στην οποία είμαστε βυθισμένοι, δεν είναι απλά μια κρίση οικονομική αλλά προπαντός κρίση αξιών και θεσμών. Σήμερα ακούγεται και πάλι η παρακλητική φωνή της αιμάσσουσας Πατρίδας μας, για συστράτευση όλων μας.
Χωρίς συντονισμό, όμως, και προσανατολισμό είναι αδύνατο να έχουμε κάποιο απτό αποτέλεσμα.
Τίθεται αμέσως το εύλογο ερώτημα: Μα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι απόστρατοι; Εμείς καμιά εξουσία δεν έχουμε πια στα χέρια μας. Έχουμε απλά κάποιους Συνδέσμους, για τη διατήρηση των φιλικών σχέσεων [καθόλου ασήμαντο βέβαια], αλλά μέχρι εκεί και μόνον. Κανένας δεν μας ακούει.
Βέβαια γίνονται προσπάθειες συντονισμού ενεργειών για διεκδικήσεις δικαιωμάτων μας. Δεν τις κατακρίνουμε καθόλου. Φαίνεται ότι είναι αναγκαίες και τέτοιες κινήσεις. Μας δημιουργείται, όμως η εντύπωση ότι προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κάποιες άλλες ομάδες. Οι προσπάθειες αυτού του είδους εκτιμούμε, ότι απαιτούν συντονισμένη δραστηριοποίηση, που προαπαιτεί δόμηση εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών. Ας συνεχίσουν το έργο τους, εμείς θα είμαστε αρωγοί στην προσπάθειά τους.
Το δικό μας κύριο χαρακτηριστικό, που αποτελεί και την πραγματική μας δύναμη είναι το, ότι γνωρίζουμε να κυβερνιόμαστε. Η ενσυνείδητη ευπείθεια και πειθαρχία. Η γόνιμη συμμετοχή με το κύρος της «στολής» μας και την ανεκτίμητη εμπειρία μας.
Θεωρούμε, ότι ένα σπουδαίο δυναμικό αποστράτων στελεχών μπορεί να αποδώσει εξαιρετικό έργο. Βεβαίως είναι γνωστό, ότι πολλοί συνάδελφοι στο χρόνο της αποστρατείας τους βρήκαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη ζωή τους καλύπτοντας , τα όσα είχαν στερηθεί κατά την στρατιωτική τους σταδιοδρομία. Δυστυχώς, ελάχιστοι μεν αλλά με σπουδαίο έργο ασχολήθηκαν με τα κοινά. Φαίνεται ότι το πολιτικό κλίμα απαιτεί και άλλα «κριτήρια», πέραν των ηγετικών προσόντων και εμπειριών.
Υπάρχουν και πολλοί απόστρατοι με εξαιρετικές επιδόσεις, σε ποικίλες άλλες δραστηριότητες. Γνωρίζουμε πολλούς συναδέλφους, οι οποίοι έχουν πλούσιο συγγραφικό έργο, ιστορικό , λογοτεχνικό και θεατρικό ακόμη. Επίσης αρκετοί άλλοι με εξαιρετικό ταλέντο στην ποίηση και ζωγραφική παράγουν αντίστοιχο καλλιτεχνικό έργο. Αρκετοί ασχολούνται στα πλαίσια συλλόγων πολιτιστικού χαραχτήρα και αποδίδουν θαυμάσιο έργο. Όλες όμως οι παραπάνω δραστηριότητες δυστυχώς χάνονται μέσα στη σύγχρονη μαζική κοινωνία, κυρίως γιατί είναι μεμονωμένες ενέργειες και χωρίς ένα στοιχειώδη συντονισμό.
Σήμερα, που η ηλεκτρονική επικοινωνία μας φέρνει τόσο κοντά, όπου και αν μένουμε. Σήμερα, που λαχταράμε να έχουμε δεσμούς με αγαπητά μας πρόσωπα, που έχουν τόσα κοινά βιώματα με μας. Γιατί η κοινωνία μας σχεδόν έπαψε να είναι «φιλική», επειδή είναι θρυμματισμένη. Είναι δυνατόν να μας φέρουν πιο κοντά, οι όποιες αξίες βιώσαμε στο περιβάλλον μας.
Ο πολιτισμός είναι βαθειά ριζωμένος στο είναι του στρατού μας. Εμείς που υπηρετήσαμε επί δεκαετηρίδες ξέρουμε καλύτερα από τους άλλους, τι σημαίνει τάξη και πειθαρχία. Τάξη είναι αρμονία και πειθαρχία δεν είναι «βιαρχία». Είναι συνειδητές αρετές, που χτίζουν ένα αρμονικό σύνολο, το οποίο μπορεί να φέρει σε πέρας και την πιο δύσκολη αποστολή. Και γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι η απόκτηση των αρετών είναι υπόθεση μακρόχρονης και επίπονης σταδιακής προσπάθειας. Όταν όμως αποκτηθούν τότε δημιουργούν ευχαρίστηση, γιατί η συνήθεια παρέχει ευκολία.
Από την άλλη μεριά ξέρουμε, ότι ένας πολύ γόνιμος τρόπος της απόκτησης αρετών είναι ο δρόμος της τέχνης. Ας αφήσουμε στους επαγγελματίες καλλιτέχνες την «καθαρή» τέχνη για την τέχνη. Εμείς μπορούμε , με καλλιτεχνική άδεια, να χρησιμοποιήσουμε την Τέχνη και για άλλους σκοπούς. [Ας μη ξεχνάμε ότι σχεδόν πάντοτε η Τέχνη έδωσε την δύναμή της στην ανθρώπινη ιστορία, για την Πατρίδα και τη Θρησκεία]. Εξάλλου, στη ευρεία έννοια τέχνη [από το ρήμα τίκτω] σημαίνει τρόπος γένεσης καινούργιων δημιουργημάτων.
Θα μπορούσαμε λοιπόν ,ύστερα από ένα καλύτερο συντονισμό, όλοι όσοι μπορούμε και θέλουμε να διαθέταμε κάποιο χρόνο για ένα κοινό σκοπό. Θα μπορούσαμε να επιτελέσουμε , ως απόστρατοι , μια νέα προσφορά στην Πατρίδα μας.
Αυτό ακούγεται σαν ουτοπία. Και όχι άδικα. Αν όμως σκεφθούμε το τι έχουμε μάθει και το τι έχουμε διδάξει στη σταδιοδρομία μας, ίσως δούμε, ότι μπορεί να υπάρξει και απτό αποτέλεσμα. Μη περιμένουμε θαύματα, από τη μια ώρα στην άλλη. Ούτε να μας δεχθούν τα τηλεοπτικά κανάλια, που αναγνωρίζουν μόνον το εμπορικό κέρδος. Ούτε συνελεύσεις και συγκεντρώσεις πολυπληθείς.
Έχουμε όμως την αποδεδειγμένη συμπαράσταση της σιωπηρής πλειοψηφίας του λαού μας. Πολλοί συμπολίτες μας, μας εμπιστεύονται, ως φορείς αξιών και οραμάτων ,τα οποία υπηρετήσαμε. Δεν είναι δυνατόν να τα ξεχάσαμε με την αποστρατεία μας. Αλλοίμονο κάτι τέτοιο θα ήταν φριχτό.
Γνωρίζουμε ότι αρκετοί Σύνδεσμοι απόστρατων αξιωματικών οργανώνουν περίφημες εκδηλώσεις. Και όπως αναφέραμε, έχουμε πολλές ατομικές προσπάθειες. Εκτιμάται όμως, ότι η δημιουργία ενός Συνδέσμου αποστράτων, σε πανελλαδικό επίπεδο και με χαραχτήρα πολιτισμικό, και όχι απλά με πολιτιστικό σκοπό, θα δημιουργούσε συνθήκες καλύτερου συντονισμού.
Φανταζόμαστε, ένα ευρύτερο συντονιστικό οργανισμό, ο οποίος θα μπορούσε να βοηθήσει πρόσωπα και υπάρχοντες συνδέσμους, για την οργάνωση και διεξαγωγή εκδηλώσεων με περιεχόμενο τις αξίες, που τόσα χρόνια υπηρετήσαμε εμείς, ως καταπίστευμα, το οποίο μας άφησαν οι παλαιότεροι συνάδελφοί μας.
Το περιεχόμενο μπορεί να προσδιορισθεί, αφού ακουστούν περισσότερες απόψεις. Είναι δυνατόν όμως, από τώρα, να διατυπωθούν κάποιες πρώτες σκέψεις.
Οι εκδηλώσεις μας, γενικά, πρέπει να είναι υψηλού επιπέδου. Διευρυμένες με προσωπικότητες και ακροατήριο από την κοινωνία μας. Πρέπει να είναι ελκυστικές με περιεχόμενο υψηλού πνευματικού και καλλιτεχνικού επιπέδου, ώστε να επιζητούνται από το ακροατήριο. Να μη βρίσκονται, μόνον, στα πλαίσια ατομικής προβολής, αλλά να έχουν σκοπό την καλλιέργεια του πνεύματος αρετών, που σήμερα τείνουν να εκλείψουν, αλλά είναι απόλυτα αναγκαίες.
Κατηγορίες θεμάτων, τα οποία θα μπορούσαν να διερευνηθούν, πέραν εκείνων της στρατηγικής σημασίας, που ήδη παρουσιάζονται, κατά εξαιρετικό τρόπο, από φορείς όπως ΣΕΕΘΑ, ΕΛΕΣΜΕ κλπ, είναι ενδεικτικά τα παρακάτω:
· Οι έννοιες και αξίες όπως η φιλοπατρία, το καθήκον, η οικογένεια, το θρησκεύεσθαι, η πειθαρχία κλπ, υπό το πρίσμα του σύγχρονου κοινωνικού, πολιτικού και διεθνούς περιβάλλοντος.
· Η δια βίου παιδεία , ανδραγωγία [το συνθετικό «άνδρας» εδώ με την ευρεία έννοια του ανθρώπου], ως καθοριστικό στοιχείο δόμησης της προσωπικότητας του ατόμου –μέλους της κοινωνίας.
· Η αισθητική, με την ευρύτερη έννοια της συμπεριφοράς προς τους συνανθρώπους μας, σε σχέση με την ηθική συγκρότηση, ως βασικός παράγοντας αρμονικής συνύπαρξης, μέσα σε δημοκρατικό περιβάλλον.
· Η αρετή της τήρησης των νόμων, ως ελάχιστο απαιτούμενο για την ύπαρξη κοινωνίας κλπ.
Με αυτές τις απόψεις ευελπιστούμε να συνταχθεί μαζί μας, ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων , και όχι μόνον, που τώρα αγωνιούν αλλά αδυνατούν να δώσουν κάτι από το απομένον πολύτιμο περιεχόμενο της προσωπικής τους ληκύθου.
Και αν τα παραπάνω φαντάζουν ως ουτοπίες . Και αν, ακόμη, θεωρούνται χωρίς μεγάλη σημασία και χωρίς απτό αποτέλεσμα. Και σ’αυτές τις απαισιόδοξες τοποθετήσεις θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει την παρακάτω απλή σκέψη: Όλες οι ζυμώσεις και μεταλλάξεις , ακόμη και αυτής της ζωής, ξεκινούν από το «χάος» και την ανυπαρξία, αρκεί να συντρέξουν κάποιες συνθήκες για να δημιουργηθεί η λεγόμενη «κρίσιμη μάζα». Οι συνθήκες, που επικρατούν σήμερα, εκτιμούμε, ότι είναι «κατάλληλες» για μεγάλες μεταλλάξεις.
Και στην περίπτωση, όμως, κατά την οποία η προσπάθειά μας πέσει στο κενό, εμείς θα έχουμε την αίσθηση ότι κάναμε, τουλάχιστο, ό,τι μπορούσαμε, στα πλαίσια των ελάχιστων δυνατοτήτων μας. Και αυτό δεν είναι λίγο.
Είναι το ελάχιστο- μέγιστο καθήκον μας. Και ίσως η έσχατη προσφορά προς την Πατρίδα μας..
Δημήτριος Μπάκας
Αντγος εα
Επίτιμος Δκτής ΣΔΑ
Ηλεκτρ.δνση: dbakas@xrysitomi.gr
Τηλ: 6976645000
